บทที่ 106 ข้ามีเรื่องจะมาคุยด้วย

วันเวลาของซูฝานกลับมาสงบสุขอีกครั้ง

ข้าวของเครื่องใช้ครบครัน หินวิญญาณก็ไม่ขาดแคลน ผักผลไม้ในหุบเขาก็ปลูกกินเองได้สบายๆ

ส่วนชาวบ้านเสี่ยวถัง นอกจากช่วงเก็บเกี่ยวปีละสองครั้งที่เขาต้องไปดูแลความเรียบร้อยแล้ว เวลาอื่นเขาก็แทบไม่มีอะไรต้องทำ

พวกเขามีประสบการณ์ปลูกข้าววิญญาณให้นิกายหยินหลัวมาหลายชั่วอายุคนแล้ว ซูฝานจึงไม่อยากไปวุ่นวายอะไรนัก

ซูฝานปิดด่านบำเพ็ญเพียรในหุบเขาอย่างสงบสุข ทั้งฝึกวิชา วาดค่ายกล และคิดค้นเมนูอาหารใหม่ๆ ชีวิตดำเนินไปอย่างคุ้มค่า