บทที่ 116 ร้องไห้มีเสียง ได้ซีอิ๊วเพิ่มอีกถุง

ซ่งเทียนเย่าซื้อคัมภีร์ไบเบิลมาหนึ่งเล่มจากร้านหนังสือข้างอาสนวิหารเซนต์จอห์น ร้านหนังสือแห่งนี้ขายหนังสือและคำสอนต่างๆ ของศาสนาคริสต์ พนักงานทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นคนทำความสะอาด เช็ดชั้นหนังสือ จัดเรียงหนังสือ หรือแม้แต่แคชเชียร์ ล้วนเป็นผู้พิการไร้บ้าน อาสนวิหารเซนต์จอห์นได้เปิดร้านหนังสือแห่งนี้และจุดรับบริจาคที่อยู่ไม่ไกลกัน เพื่อเป็นที่พักพิงและสร้างโอกาสในการทำงานให้กับคนเหล่านี้

เขาเดินถือคัมภีร์ไบเบิลเข้าสู่โถงหลักของโบสถ์ผ่านทางประตูใหญ่ พื้นกระเบื้องโมเสกที่สะอาดสะอ้าน เพดานทรงโค้งด้านบน และกระจกสีที่ประดับอยู่สองข้างทางเดินซึ่งบอกเล่าเรื่องราวและปาฏิหาริย์ของเหล่านักบุญ ประกอบกับโดมหลังคากลมและไม้กางเขนโบราณขนาดใหญ่ที่แขวนตระหง่านอยู่กลางโบสถ์ ทำให้ซ่งเทียนเย่ารู้สึกราวกับทะลุมิติกลับไปยุโรปในศตวรรษที่ 16 ชั่วขณะ

ด้านหลังไม้กางเขนคือบริเวณแท่นบูชาของโบสถ์ ตรงกลางคือแท่นบูชาหลัก ขนาบข้างด้วยแท่นอ่านพระคัมภีร์ และบนผนังด้านหลังสุดก็มีออร์แกนท่อขนาดมหึมาประดับอยู่

ที่บริเวณที่นั่งแถวแรกหน้าแท่นบูชา ซึ่งเป็นเก้าอี้ไม้เก่าแก่ที่ผ่านการใช้งานมาจนขึ้นเงา สือจื้ออี้ มาดามเบธ และลูกๆ กำลังนั่งหลับตาสวดภาวนาอย่างตั้งใจ หันหน้าเข้าหาแท่นบูชา

ต่างจากซ่งเทียนเย่าที่เดินเข้ามาโดยไม่มีใครสนใจไยดี บาทหลวงที่ยืนอยู่ตรงแท่นอ่านพระคัมภีร์กำลังมองครอบครัวสือจื้ออี้ที่กำลังหลับตาสวดภาวนาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตา