บทที่ 127 ลงมือ

วันนี้เกาเหลาเฉิงยุ่งจนเหงื่อท่วมตัว ในที่สุดก็พอมีเวลาพักหายใจ จิบชาดับกระหายได้บ้าง หมางกงสือ (สือตาบอด) กุนซือพัดกระดาษขาวของแก๊งกำลังสั่งให้ลูกน้องไปจับตาดูพวกคนจีนที่ทำงานในกรมศุลกากร ส่วนไอ้เซียนอวี๋สวานก็วิ่งวุ่นไปมาเหมือนพายุ พลางถ่ายทอดคำสั่งของซ่งเทียนเย่าให้ฟัง งานจุกจิกวุ่นวายที่ไม่ได้เกี่ยวกับการต่อยตีในยุทธจักรแบบนี้ ทำให้ซวงฮวาหงกุ้นอย่างเกาเหลาเฉิงรู้สึกว่า การให้เขาไปฟันคนหัวแบะที่ท่าเรือยังจะสบายใจกว่าให้มาช่วยซ่งเทียนเย่าจัดการเรื่องจุกจิกพวกนี้เสียอีก

"มิน่าล่ะ ฉันถึงเป็นได้แค่นักเลงใช้กำลัง บ้าเอ๊ย ทั้งเรื่องทำลูกอม ท่าเรือ ศุลกากร โกดัง แจกยา เรื่องพวกนี้ให้ฉันไปจัดการทั้งหมด ฉันปวดหัวจะตายอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าตอนที่เลขาซ่งคิดเรื่องพวกนี้อยู่ในหัว เขาทำได้ยังไง ไม่รู้สึกเหนื่อยบ้างเลยเหรอ? เฮ้ย หมางกงสือ นายเป็นกุนซือพัดกระดาษขาว ก็ถือว่าเป็นเลขาของแก๊งเหมือนกัน บอกฉันทีสิ พวกเลขานี่เก่งกาจขนาดนี้ทุกคนเลยเหรอ?" เกาเหลาเฉิงบิดขี้เกียจ ค่อยๆ นั่งลงที่ริมท่าเรือ ห้อยขาสองข้างลงไปเหนือน้ำ เอนตัวไปด้านหลัง แล้วนอนลงบนพื้นไม้กระดานของท่าเรือ เอามือประสานรองท้ายทอย เอ่ยถามหมางกงสือ กุนซือของแก๊งที่นั่งอยู่ข้างๆ

หมางกงสือไม่ได้ตาบอดจริงๆ แต่ตอนเด็กๆ เคยตามพ่อเดินเร่ร้องเพลง 'หมางกงเตี้ยว (เพลงคนตาบอด)' อยู่หลายปี ก็เลยได้ฉายานี้มา การที่ได้เป็นกุนซืออยู่ข้างกายซวงฮวาหงกุ้นอย่างเกาเหลาเฉิงได้ สมองต้องฉลาดหลักแหลมแน่ๆ อย่างน้อยก็ต้องมองการณ์ไกลกว่าเกาเหลาเฉิงที่ซ่งเทียนเย่าเคยชมไว้หลายขุม พอได้ยินคำถามของเกาเหลาเฉิง หมางกงสือที่รูปร่างผอมแกร็นและเตี้ยก็ทำท่าทางไม่สมกับเป็นมันสมองของแก๊งเลย เขาแคะขี้มูก ดีดก้อนขี้มูกกระเด็นไปไกล แถมยังฉวยโอกาสป้ายนิ้วลงบนชายเสื้อของเกาเหลาเฉิง ก่อนจะตอบว่า:

"เลขาเขาเอาไว้ช่วยวางแผนให้พวกเถ้าแก่หรือเจ้าพ่อรายใหญ่ๆ ส่วนพวกกุนซืออย่างฉันก็แค่ฉลาดกว่าพวกบ้าพลังอย่างนายหน่อยนึง ดูบัญชีเป็น คิดเลขเป็นนิดหน่อยก็พอแล้ว จะเอาอะไรไปเทียบกับเลขาของเถ้าแก่ใหญ่พวกนั้นล่ะ คราวก่อนนายยังเล่าให้ฟังอยู่เลยไม่ใช่เหรอ ว่าเลขาซ่งแค่พริบตาเดียวก็หลอกขายหงกุ้นสยงไปซาโถวเจี่ยว แถมหงกุ้นสยงยังต้องสำนึกบุญคุณคุณชายซิ่นอีก? ตั้งแต่เกิดเรื่องจนถึงเที่ยงวันรุ่งขึ้น ใช้เวลาแค่คืนเดียวกับอีกครึ่งวัน ทุกอย่างก็จัดการเรียบร้อย พวกกุนซือพัดกระดาษขาวในยุทธจักรฮ่องกงทั้งหมดรวมฉันด้วย ให้เวลาคืนนึงก็ยังทำได้ไม่สวยงามเท่าเขาเลย แถมเขายังเก่งภาษาอังกฤษ รู้วิธีทำธุรกิจหาเงิน นี่แหละคือเหตุผลที่เขาสามารถอยู่เสวยสุขกับเถ้าแก่ใหญ่ได้ ส่วนฉันก็ทำได้แค่นั่งตากลมเป็นเพื่อนนายที่เป็นแค่นักเลงใช้กำลังอยู่ที่ท่าเรือนี่แหละ"

"ไอ้เวรหมางกงสือ แกเห็นฉันเป็นคนตาบอดเหมือนพ่อแกหรือไง คิดว่าฉันโง่เหรอฮะ? ฉันนอนลืมตาโพลงอยู่ตรงนี้ แกคิดว่าฉันมองไม่เห็นเหรอ? กล้าเอาขี้มูกมาป้ายเสื้อฉันนะ อยากตายนักใช่ไหม?" เกาเหลาเฉิงด่าหมางกงสือที่นั่งยองๆ อยู่ข้างๆ