บทที่ 129 บนถนนไท่เหอ

ซ่งเทียนเย่านั่งอยู่บนเรือข้ามฟากมองดูผืนน้ำทะเล ส่วนเซียนอวี๋สวานที่เพิ่งจะรีบกลับมา กำลังนั่งหอบแฮ่กๆ พักเหนื่อยอยู่ที่นั่งด้านหลังของซ่งเทียนเย่า

ก่อนหน้านี้ ซ่งเทียนเย่าได้ส่งเซียนอวี๋สวานไปหาเกาเหลาเฉิงอีกครั้ง เพื่อให้เกาเหลาเฉิงพาตำรวจไปค้นโรงงานผลิตกล่องยาเพนิซิลลินของจางอวี้เหลียง ให้ถ่ายรูปทั้งคนและของกลางทั้งหมดก่อนคุมตัวไปที่โรงพัก

ในมุมมองของซ่งเทียนเย่า การค้นโรงงานผลิตกล่องยาไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรต่อตระกูลจางเลย อย่างร้ายแรงที่สุดก็แค่ตอนที่ศุลกากรตรวจสอบยาของทุกบริษัท จะมีหลักฐานมัดตัวว่าตระกูลจางมีปัญหาเรื่องยาปลอมเท่านั้น ซึ่งนับว่าไม่เป็นภัยคุกคามต่อตระกูลจางเลยแม้แต่น้อย

เขาไม่อยากเดินตามหมากที่สือจื้ออี้วางไว้ สือจื้ออี้นั้นวางแผนไว้ล้ำลึก หากเขาโง่เขลาเห็นยาในโกดังศุลกากรแล้วเกิดตาโต หน้าเลือดเรียกเอาทั้งหมดมาสับเปลี่ยน เอาหมากปลอมไปเปลี่ยนเป็นยาที่กำลังเป็นที่ต้องการอย่างเพนิซิลลิน ยาวัณโรคพีเอเอส และยาคลอโรควินเพื่อนำไปโก่งราคาขายต่อ แม้จะทำกำไรมหาศาลให้กับลี่คัง สือจื้ออี้ และผู้ว่าการฮ่องกงได้จริง แต่ตัวเขาเองในฐานะแพะรับบาปย่อมต้องตายสถานเดียว ต่อให้ตระกูลจางไม่ลงมือ บริษัทยาอื่นๆ ก็คงไม่ยอมกลืนความแค้นนี้ลงคอแน่ ต่อให้ศัตรูทั้งหมดไม่อยากฆ่าคน แล้วฉู่เย่าจงล่ะจะยอมปล่อยเขาไปหรือ? ด้วยตำแหน่งประธานสมาคมการค้าของเขา หากต้องให้คำอธิบายกับตระกูลจางและบริษัทยาอื่นๆ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะส่งลูกชายคนที่สองของตัวเองออกมารับหน้า ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้คิดจะส่งฉู่เสี้ยวซิ่นออกไป ด้วยระดับสติปัญญาของคุณชายรองฉู่ ฝ่ายตรงข้ามก็คงไม่เชื่ออยู่ดี สรุปสุดท้ายตัวเขาก็คือแพะรับบาป ไม่ตายด้วยน้ำมือศัตรู ก็ต้องตายด้วยน้ำมือคนกันเอง

แต่ถ้าหากนอกจากการสร้างกระแสสังคมแล้วไม่ทำอะไรเลยก็ไม่ได้เหมือนกัน ฝั่งลี่คังได้ลงดาบไปแล้ว จากการที่มาดามเบธเอ่ยปากว่าบริษัทชายฝั่งยุโรปกว้านซื้อวัตถุดิบอย่างมุ่งร้าย พรุ่งนี้ข่าวก็จะได้ลงหนังสือพิมพ์ แถมซ่งเทียนเย่ายังจงใจให้เวลาพวกลูกเศรษฐีเหล่านั้นไปส่งข่าวให้ตระกูลจางรู้ตัวอีก หมากตานี้จางอวี้เหลียงน่าจะแก้เกมได้สบายๆ ตามหลักการแก้เกม ซ่งเทียนเย่าจึงสั่งให้คนไปค้นโรงงาน ซึ่งถือเป็นหมากตาที่สองที่ไม่เจ็บไม่คันอะไร