บทที่ 130 งูเจ้าถิ่นกับมังกรข้ามถิ่น

หลังจากที่เฉินไท่รวบรวมความกล้าพูดระบายความในใจกับซ่งเทียนเย่าที่ร้านลูกอมของเฉินชิ่งเหวินในวันนั้น เขาก็รีบวิ่งหนีออกจากร้านไปราวกับคนหนีตาย สำหรับเฉินไท่ ก่อนที่เขาจะพูดความในใจออกไป แม้เขาจะชกต่อยกับพวกนักเลงที่ท่าเรือ แต่ในใจก็ยังคงว้าวุ่นและเต็มไปด้วยความกังวล เขารู้สึกเหมือนมีทางแยกมากมายรออยู่ตรงหน้า และไม่รู้ว่าควรจะก้าวไปทางไหนดี แต่เมื่อได้พูดออกไปแล้ว ความกังวลในใจกลับมลายหายไปจนหมดสิ้น เพราะตอนนี้เหลือเพียงเส้นทางเดียวที่เขาตัดสินใจจะเดินต่อไป

เขาไม่ได้ไปขอร้องเกาเหลาเฉิง แต่เฉินไท่เลือกที่จะไปที่คลับเหมยอิน สถานที่ที่ทำให้เขาได้เปิดหูเปิดตาเห็นความร่ำรวย หรูหรา และอำนาจบารมี เพื่อไปพบกับเถ้าแก่ของคลับเหมยอิน ซึ่งเป็นพี่น้องร่วมสาบานของเกาเหลาเฉิง และเป็นกุนซือพัดกระดาษขาวของแก๊งเหอฉวินอิง นามว่า ปั๋วชง (ชงขาเป๋)

ปั๋วชง อายุสามสิบสี่ปี ตอนที่เขาอายุยี่สิบกว่าๆ เขาเคยมีเรื่องชกต่อยและถูกคู่อริรุมทำร้ายจนเอ็นร้อยหวายที่ข้อเท้าขวาขาด ทำให้เขากลายเป็นคนพิการ เดินขากะเผลก แม้จะไม่สามารถใช้กำลังต่อสู้ได้อีกต่อไป แต่ปั๋วชงก็เริ่มใช้สมองในการเอาตัวรอดในยุทธจักร แก๊งเหอฉวินอิงที่เขาสังกัดอยู่ หลังสงครามเหลือสมาชิกเพียงห้าร้อยกว่าคน ถือเป็นแก๊งชั้นปลายแถวอย่างแท้จริง ไม่มีทั้งเขตอิทธิพล ท่าเรือ หรือธุรกิจใดๆ ให้พูดถึง และไม่มีทุนรอนพอจะไปแย่งชิงกับแก๊งอื่น หัวหน้าแก๊งและพวกผู้อาวุโสก็มีแต่ชื่อ ต่างพากันไปใช้ชีวิตบั้นปลายที่ชนบทในเขตดินแดนใหม่ ปั๋วชงจึงตัดสินใจพาลูกน้องกว่าร้อยคนที่ยังพร้อมจะเสี่ยงชีวิตเพื่อสร้างอนาคต เดินทางข้ามน้ำข้ามเขาไปยังสามเหลี่ยมทองคำในพม่า เพื่อไปพบกับทหารก๊กมินตั๋งกองพลที่ 8 ที่แตกทัพจากสงครามกลางเมืองในจีน แต่กลับสร้างความหวาดหวั่นให้กับกองทัพรัฐบาลพม่า กองทัพอินเดีย และเจ้าถิ่นในสามเหลี่ยมทองคำ พวกเขายึดครองพื้นที่กว่าสองแสนตารางกิโลเมตร ตั้งแต่เมืองมิตจีนาทางตอนเหนือไปจนถึงจังหวัดเชียงใหม่ในไทยทางตอนใต้ และเทือกเขาในลาวทางตะวันออก กลายเป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดในสามเหลี่ยมทองคำ ปั๋วชงเสนอตัวขอรับซื้อฝิ่นที่ปลูกในพื้นที่สามเหลี่ยมทองคำ

แต่ในความเป็นจริงแล้ว ปั๋วชงไม่มีเงินแม้แต่จะจ่ายค่าสินค้าล็อตแรก ทว่าความเด็ดเดี่ยวของเขาคือการพาครอบครัวทั้งพ่อแม่ ภรรยา และลูกชายไปที่พม่าด้วย เพื่อใช้เป็นหลักประกัน เขาบอกให้อีกฝ่ายส่งทหารติดตามเขากลับฮ่องกงด้วย หากพบว่าเขาตุกติกหรือเบี้ยวเงิน ก็ให้ยิงเขาทิ้งได้เลย จากนั้นก็ค่อยฆ่าล้างโคตรครอบครัวเขาให้ไปอยู่พร้อมหน้ากันในปรโลก

นอกจากนี้ ปั๋วชงยังใช้ทั้งเหตุผลและความเห็นอกเห็นใจในการเกลี้ยกล่อมทหารก๊กมินตั๋ง เขาบอกว่าที่เขาดั้นด้นมาไกลถึงสามเหลี่ยมทองคำ ไม่ใช่เพื่อมาหลอกเอาฝิ่น แต่เพื่อหาหนทางทำมาหากินให้พี่น้องกว่าห้าร้อยชีวิตได้มีข้าวกินประทังชีวิต