บทที่ 131 ในที่สุดก็แก่ตัวลง

ลูกน้องสองคนของเฉินไท่ที่วิ่งตามพี่เย่าที่ไม่เคยรู้จักมักจี่กันมาก่อน ต่างก็ประหลาดใจเมื่อสังเกตเห็นว่า ซ่งเทียนเย่าที่กำลังวิ่งสุดฝีเท้าอยู่นั้น แม้ใบหน้าจะแสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาอย่างชัดเจน แต่กลับมีรอยยิ้มแห่งความปีติยินดีอย่างบอกไม่ถูกแฝงอยู่ รอยยิ้มนั้นราวกับคนเล่นไพ่นกกระจอกแล้วได้ไพ่ 'ซวงเทียนจื้อจุน' (ไพ่คู่ฟ้า ซึ่งเป็นไพ่สูงสุด) มาไว้ในมือก็ไม่ปาน

เกือบโดนฟันตายรอมร่อ ยังจะมีอารมณ์มายิ้มอีกเหรอเนี่ย? ช่างเป็นเรื่องที่น่าฉงนสำหรับคนในยุทธจักรอย่างพวกเขาสองคนเสียจริง

ซ่งเทียนเย่าวิ่งทะลุถนนไท่เหอ เลี้ยวตรงหัวมุมถนนก็กระโดดขึ้นรถลากที่วิ่งผ่านมาพอดี ยังไม่ทันที่คนลากรถจะได้สติ แบงก์ร้อยดอลลาร์ฮ่องกงก็ถูกโยนมาตรงหน้า: "ถนนเค่อตุ้น ไหล่เขาเก๋อฟู่ เร็วเข้า!"

คนลากรถรับแบงก์ร้อยมา ตรวจดูอย่างละเอียดว่าไม่ใช่แบงก์ปลอม สองล้อที่ทำจากซี่ลวดเหล็กกล้าก็เริ่มหมุนติ้วอย่างรวดเร็ว เสียงกระดิ่งดังกรุ๊งกริ๊ง มุ่งหน้าสู่ถนนเค่อตุ้น ไหล่เขาเก๋อฟู่อย่างไม่คิดชีวิต

"พี่เย่า! พี่เย่า! รอพวกผมด้วย!" ลูกน้องสองคนของเฉินไท่วิ่งตามรถลากมาได้สักพัก สุดท้ายก็สู้แรงของคนลากรถที่วิ่งเป็นประจำไม่ได้ ได้แต่ยืนหอบหายใจแฮ่กๆ ตะโกนเรียกซ่งเทียนเย่าที่อยู่บนรถ