บทที่ 132 ครุ่นคิด

"ผมขอถามประธานฉู่สักคำ ในท้ายที่สุดแล้ว ตระกูลฉู่จะยอมยื่นมือเข้าช่วยตระกูลจางไหมครับ" ซ่งเทียนเย่าสบตาฉู่เย่าจงนิ่ง ค่อยๆ เอ่ยปากถาม

รอยยิ้มบนใบหน้าของฉู่เย่าจงค่อยๆ กว้างขึ้นเรื่อยๆ จนหลุดเสียงหัวเราะร่วนออกมาอย่างเบิกบาน: "ถามได้ดี ตระกูลฉู่ย่อมต้องช่วยอยู่แล้ว ถ้านายอยากจะระบายความแค้น ก็ลงมือได้เลย ต่อให้ตอนนี้ทุกคนจะรู้แก่ใจว่านายกำลังแกล้งบ้า ก็ทำได้แค่อึ้งจนพูดไม่ออก การจัดการขั้นเด็ดขาดก่อนแล้วค่อยเจรจาทีหลัง ก็ดีเหมือนกัน จะได้ให้พวกฝรั่ง พวกคนอู่ยี่ และตระกูลจาง ได้เห็นถึงฝีมือและความเด็ดขาดของคนแต้จิ๋วอย่างพวกเราเสียบ้าง"

เมื่อได้รับคำตอบจากฉู่เย่าจง ซ่งเทียนเย่าก็ลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ในห้องหนังสือ: "ขอบคุณครับประธานฉู่ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"

เห็นฉู่เย่าจงพยักหน้ารับ ซ่งเทียนเย่าก็หันหลังเดินออกจากห้องหนังสือ มุ่งหน้าสู่ประตูใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลฉู่ ทันทีที่ก้าวพ้นประตู เขาก็พบหลานหมิงจวี๋แห่งแก๊งเฉาหยงอี้ยืนรออยู่พร้อมลูกน้องอีกสิบกว่าคน ห่างจากประตูบ้านไปเพียงสิบกว่าเมตร ส่วนลุงเอินที่ยืนอยู่หน้าประตู พอเห็นซ่งเทียนเย่าออกมาก็ส่งยิ้มให้ แล้วหันหลังเดินกลับเข้าคฤหาสน์ไป

"เลขาซ่ง" หลานหมิงจวี๋และลูกน้องกว่าสิบคนเดินเข้ามาทักทาย