บทที่ 134 พี่น้องร่วมสายเลือด

ที่ห้องทำงานส่วนตัวของหลานกัง ในสถานีตำรวจเซ็นทรัล หลานกังกำลังยืนอยู่กลางห้อง กางแขนออกทั้งสองข้างพร้อมกับทำหน้ามุ่ยใส่เกาเหลาเฉิงที่กำลังคาบบุหรี่สูบอยู่เงียบๆ ฝั่งตรงข้าม "เฮ้ย ลูกพี่เฉิง ถึงลูกพี่จะเคยช่วยดูแลผมมาบ้าง แต่ผมว่าผมก็ตอบแทนไปเยอะแล้วนะ ลูกพี่บอกให้ไปค้นโรงงาน ผมก็พาลูกน้องจากเซ็นทรัลถ่อไปถึงนอร์ทพอยท์ ข้ามเขตไปจับคนให้ ลูกพี่บอกให้ถ่ายรูป ผมก็พยักหน้ายอมให้ถ่ายตามสบาย แต่ผมไม่ใช่ผู้พิพากษานะโว้ย ต่อให้ผมจะเก่งภาษาอังกฤษแค่ไหน ประจบพวกฝรั่งเก่งแค่ไหน แต่ที่ฮ่องกงนี่มันก็ต้องว่ากันตามกฎหมาย ญาติเขาเอาเงินมาขอประกันตัว แล้วข้อหาแค่รับจ้างทำกล่องยาปลอมมันก็ไม่ได้ร้ายแรงถึงขั้นต้องประหารชีวิตด้วยการแขวนคอสักหน่อย อย่างมากก็แค่ให้เขาวางเงินประกันเยอะหน่อย แล้วมารายงานตัวตามนัดก็พอแล้วไม่ใช่หรือไง ลูกพี่ก็เห็นใจผมหน่อยเถอะ ปล่อยให้เขาเดินออกจากโรงพักไปดีๆ ไม่ได้หรือไงฮะ?"

เกาเหลาเฉิงได้แต่คาบบุหรี่เงียบๆ ไม่ตอบอะไร หลานกังจึงหันไปเท้าเอวอย่างหงุดหงิดใส่หมางกงสือที่เพิ่งจะกลับมาจากร้านถ่ายรูปพร้อมกับรูปถ่าย "นี่ พี่สือ พี่ไปเป็นเพื่อนกับไอ้คนหัวรั้นดื้อด้านแบบนี้มาเป็นสิบปีได้ยังไงเนี่ยฮะ? ไม่เห็นใจเพื่อนฝูงบ้างเลย เฮงซวยเอ๊ย!"

"เบื้องบนสั่งมา อาเฉิงก็ขัดไม่ได้หรอก" หมางกงสือบอกกับหลานกัง "ลองหาข้อหายัดให้มันเพิ่มอีกสักสองสามข้อไม่ได้เหรอ?"

"โธ่ ลูกพี่สือ พี่คิดว่าไอ้หมอนั่นเป็นพวกขี้ยาข้างถนนหรือไงฮะ? ที่จะมายัดข้อหาอะไรให้ก็ได้ตามใจชอบน่ะ หมอนั่นมันเป็นถึงเจ้าของโรงงาน เป็นคนมีเงินนะ ถ้าผมไปยัดข้อหาให้มัน เกิดมันมีเงินไปจ้างทนายความชื่อดังมาสู้คดี ผมก็ตายหยังเขียดสิครับ" หลานกังเดินวนไปวนมาในห้องด้วยความหงุดหงิด "ตอนนี้ญาติของเถ้าแก่คนนั้นก็มารอเซ็นเอกสารประกันตัวอยู่ข้างนอกแล้ว อย่างมากผมก็ถ่วงเวลาให้ลูกพี่ได้อีกแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้นแหละ ครบครึ่งชั่วโมงเมื่อไหร่ก็ต้องปล่อยตัวเขาไป"

หมางกงสือถอนหายใจยาว แล้วขยับตัวออกจากกำแพง "ช่างเถอะ หลานกัง นายให้คนพางานฉันไปที่ห้องสืบสวนหน่อยสิ ฉันจะเข้าไปคุยกับเถ้าแก่คนนั้นขู่ให้เขากลัวสักหน่อย จะได้ให้เขาไล่ญาติกลับไปก่อน แล้วค่อยมาประกันตัววันหลังก็ได้ ก็ได้ แต่บอกไว้ก่อนนะ งานแบบนี้มันบาปกรรม บาปหนาจนลูกออกมาไม่มีรูตูดเลยรู้ไหม"