บทที่ 135 น้ำเต็มย่อมล้น พระจันทร์เต็มดวงย่อมเว้าแหว่ง

ตะวันคล้อยต่ำยามเย็นย่ำ แขกเหรื่อที่มานั่งจิบชาฆ่าเวลาในโรงน้ำชาต่างทยอยกลับไป เป็นช่วงเวลาที่โรงน้ำชาลู่อวี่เงียบเหงาที่สุดในแต่ละวัน อู๋จินเหลียงยิ้มแย้มต้อนรับทันทีที่เห็นซ่งเทียนเย่าปรากฏตัว เขาเชิญซ่งเทียนเย่าและหลานหมิงจวี๋ที่เดินตามหลังมาเข้าไปในห้องส่วนตัวขาประจำ แล้วลงมือชงชาให้ด้วยตัวเอง ก่อนจะขอตัวออกไปดูแลลูกน้องแก๊งเฉาหยงอี้ที่เหลือซึ่งนั่งรออยู่ด้านนอก

ซ่งเทียนเย่าประคองถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ หลานหมิงจวี๋นั่งอยู่ข้างๆ ไม่รู้ว่าซ่งเทียนเย่ากำลังรอใคร และไม่รู้ว่าจะชวนเลขาหนุ่มคนนี้คุยเรื่องอะไรดีเพื่อคลายบรรยากาศอึดอัดในห้อง

เขาเป็นคนหยาบกระด้าง ถ้าสั่งให้ไปฟันคน ทำงาน แย่งอาณาเขต เขาสามารถลงมือได้โดยไม่กะพริบตา แต่การที่ต้องมานั่งอยู่กับคนอย่างซ่งเทียนเย่า ที่แค่ขยับสมองนิดเดียวก็พร้อมจะขุดหลุมฝังคนได้ทุกเมื่อ กลับทำให้เขารู้สึกประหม่ากว่าการเอาชีวิตไปเสี่ยงตายเสียอีก อย่างน้อยเวลาต่อยตีกันก็ยังพอมองเห็นกระบวนท่าของอีกฝ่ายได้ แต่เลขาจอมนิ่งเงียบคนนี้ กลับลงมือโดยไม่ทิ้งร่องรอยให้เห็นเลยแม้แต่น้อย แถมยังไม่สามารถลงไม้ลงมือหรือเอาถุงคลุมหัวโยนลงทะเลได้ด้วย เพราะเขาคือคนโปรดของคุณชายรองตระกูลฉู่

จนกระทั่งอู๋จินเหลียงเดินกลับเข้ามาอีกครั้ง ถามซ่งเทียนเย่าว่าอยากจะรับขนมของว่าง หรือให้ทางร้านทำกับข้าวมาเสิร์ฟสักสองสามอย่างไหม ซ่งเทียนเย่าถึงได้เงยหน้าขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่าง และพบว่าข้างนอกมืดสนิทไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ซ่งเทียนเย่าโบกมือไล่อู๋จินเหลียงออกไป ในตอนนั้นเอง ลูกน้องแก๊งเฉาหยงอี้ก็ชะโงกหน้าเข้ามาในห้อง กระซิบกับหลานหมิงจวี๋ว่า: "พี่จวี๋ พี่สิบกำลังพาคนขึ้นมาครับ"