บทที่ 137 ความมั่นใจ

ลูกน้องกว่าสิบคนที่เฮยจื่อเจี๋ยพาข้ามฝั่งมาที่หว่านจายด้วย ล้วนเป็นคนที่ติดตามเขามานาน แม้ฝีมืออาจจะไม่ถึงขั้นซวงฮวาหงกุ้นอย่างลูกพี่ แต่พวกเขาก็เจนจัดในสมรภูมิการต่อสู้มานับไม่ถ้วน ความกล้าหาญจึงมีมากกว่านักเลงทั่วไปหลายขุม แม้จะต้องเผชิญหน้ากับคนหกเจ็ดสิบคนที่ถืออาวุธพุ่งเข้ามา พวกเขาก็ไม่ได้หันหลังหนี แต่กลับถอยไปยืนเรียงแถวหลังเฮยจื่อเจี๋ย ประจันหน้ากับศัตรูอย่างไม่เกรงกลัว

"ถ้าไอ้พวกนี้มันเก่งเหมือนไอ้เวรไต้เฟิงที่เพิ่งตายไปเมื่อกี้ คงจะตึงมือเอาเรื่อง ลูกพี่เจี๋ย จะเอายังไงดีครับ? ลูกพี่หนีไปก่อนดีไหม พวกเราจะต้านพวกมันไว้ให้เอง?" มือขวาของเฮยจื่อเจี๋ยที่ถือมีดเล่มใหญ่เอ่ยขึ้นก่อนใคร

เฮยจื่อเจี๋ยหัวเราะหึๆ มองดูพวกคนเซี่ยงไฮ้ที่วิ่งเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แล้วพูดว่า "ได้ยินที่พวกมันเห่าไหม? 'เผาถิ่นเหอเซิ่งอี้ ขับไล่แก๊งตระกูลเหอ?' แม่มันสิ! ขนาดแก๊ง 14K จากกว่างโจวมาอยู่ฮ่องกงตั้งสองปี ยอมเปิดศึกกับพวกแก๊งแต้จิ๋วมาตลอดสองปี ยังไม่กล้าพูดว่าจะมาหาเรื่องแก๊งตระกูลเหอเลย ไอ้พวกสวะเซี่ยงไฮ้นี่เอาความกล้ามาจากไหน? อาหัว แกวิ่งไปขอความช่วยเหลือจากฮว๋าเมี่ยนหย่ง (ไอ้หน้าลายหย่ง) แก๊งตานอี้ที่หว่านจายให้เรียกคนมาช่วยที ส่วนฉันจะพาน้องๆ ไปลุยกับพวกมันดูสักตั้ง อยากจะรู้เหมือนกันว่าไอ้เจ็ดสิบคนนี่มันจะมีปัญญามาเผาถิ่นเหอเซิ่งอี้ได้จริงไหม!"

เมื่อเขาพูดจบ พวกเซี่ยงไฮ้ก็วิ่งมาถึงระยะสิบเมตรจากกลุ่มของเฮยจื่อเจี๋ย เฮยจื่อเจี๋ยกระชับสามง่ามคู่ในมือ พุ่งเข้าใส่ศัตรูอย่างไม่สะทกสะท้าน!

อาหัว ลูกน้องที่เขาเพิ่งสั่งงานไป หันหลังวิ่งสุดฝีเท้าออกไปทางปากซอยเพื่อขอความช่วยเหลือ