บทที่ 155 ตอบตกลง

หลังจากออกจากเกาลูนวอลล์ซิตี้ ฉีเหว่ยเหวินก็ให้รถยนต์มารับซ่งเฉิงสือ มุ่งหน้าตรงไปยังคฤหาสน์จิ้งหูในแถบฝั่นหลิง เขตดินแดนใหม่ (New Territories)

ตั้งแต่ที่เก่อจ้าวหวงล้มป่วยด้วยโรคหลอดเลือดสมองที่ไต้หวัน สุขภาพของเขาก็ทรุดโทรมลงมาก ส่วนใหญ่เขาจะพักฟื้นอยู่ที่คฤหาสน์ในฝั่นหลิง แทบจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับกิจการของแก๊งอีกเลย แต่วันนี้ เก่อจ้าวหวงกลับฝืนสังขาร ออกมารอรับแขกอยู่ที่หน้าประตูห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ตั้งแต่หัววัน โดยมีคนรับใช้คอยประคองอยู่ไม่ห่าง

เก่อจื้อสยง ลูกชายวัยยี่สิบต้นๆ ของเขาที่ยืนอยู่ข้างๆ เริ่มแสดงอาการหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่เคยสนใจในแก๊งหมายเลข 14 ที่พ่อของเขาสร้างขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย ประกอบกับถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก นิสัยจึงเย่อหยิ่งและเอาแต่ใจ ในช่วงสองปีที่มาอยู่ฮ่องกง เวลาส่วนใหญ่ของเขาหมดไปกับการผลาญเงินในสถานเริงรมย์อย่างไนต์คลับและฟลอร์เต้นรำ วันนี้เขาอุตส่าห์นัดนางรำไว้แล้วว่าจะไปหา แต่กลับถูกคนของพ่อลากตัวจากฝั่งฮ่องกงกลับมาที่ชนบทในเขตดินแดนใหม่แห่งนี้ ตอนนี้ใบหน้าของเขาจึงบูดบึ้งสุดๆ เอาแต่กระทืบเท้าและถอนหายใจด้วยความรำคาญ

เขาอยากจะกลับไปนั่งพักในห้องตัวเองใจจะขาด แต่ในเมื่อพ่อยืนรอรับแขกอยู่หน้าประตู เขาจะชิงเดินหนีไปก่อนก็ดูไม่ดี จึงจำใจต้องแสร้งทำเป็นห่วงใย เอ่ยปากบอกเก่อจ้าวหวงว่า "พ่อครับ ลมข้างนอกมันแรง พ่อเข้าไปรอข้างในเถอะครับ เดี๋ยวผมประคองไป"

"แกยืนอยู่ข้างๆ ฉันนี่แหละ ถ้าแกกล้าหลบหน้าแขกอีกล่ะก็ อย่าหวังว่าจะได้เงินจากแม่อีกแม้แต่แดงเดียว" ถึงแม้เก่อจ้าวหวงจะพูดช้าลงเพราะอาการป่วย แต่สมองเขายังคงเฉียบแหลม เขาเดาความคิดของลูกชายออกทะลุปรุโปร่ง จึงพูดดักคอไว้ทันที