บทที่ 154 หงเหมินแห่งสุดท้ายในฮ่องกง

"ปั๋วหมิง ขาแกก็หายไปครึ่งนึงแล้ว หงิมๆ พักผ่อนอยู่ในห้องดีกว่าไหม จะออกมาเดินเพ่นพ่านทำไมวะ ฉันไม่แย่งเหล้าแกกินหรอกน่า มายืนเฝ้าแบบนี้ยังกะยายแก่รอผัวกลับบ้านเลยนะ"

ห่างจากประตูทางเข้าบ้านพักคนชราเกาลูนวอลล์ซิตี้ประมาณสิบกว่าเมตร ซ่งเฉิงสือ ในมือหิ้วเหล้าอู่เจียผีหนึ่งขวด พร้อมกับแกล้มราคาถูกอย่างถั่วอบเกลือและปลาเค็มตากแห้ง เอ่ยปากแซวชายชราคนหนึ่งที่ใช้ไม้เท้าค้ำยันยืนอยู่ตรงกลางประตู ชายชราคนนั้นหลังเท้าซ้ายแหว่งหายไปกว่าครึ่ง ยืนปักหลักอยู่ตรงนั้นราวกับหินรอคอย

ชายชราที่ถูกเรียกว่า 'ปั๋วหมิง' (หมิงขาเป๋) เห็นซ่งเฉิงสือเดินมาก็ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร เพียงแต่กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกยิกๆ ดวงตาที่ฝ้าฟางกลอกไปมาคล้ายจะส่งสัญญาณบอกให้ซ่งเฉิงสือรีบหนีไป อย่าเพิ่งเข้ามา

ซ่งเฉิงสือหยุดเดินเมื่อห่างจากชายชราประมาณสิบก้าว เขามองลอดประตูบ้านพักคนชราเข้าไปก็ไม่เห็นความผิดปกติอะไร จึงหันหลังกลับไปมองทางเดิมที่เพิ่งเดินผ่านมา ในความมืดมิดห่างออกไปสิบกว่าเมตร มีชายวัยกลางคนสวมเสื้อเชิ้ตลายดอกสองคนกำลังยืนสูบบุหรี่คุยกันอยู่ริมถนน

ซ่งเฉิงสือกวาดสายตามองไปที่เอวของชายทั้งสองที่ถูกชายเสื้อเชิ้ตบังไว้ ก่อนจะหันกลับมาถามชายชราด้วยความสงสัย "ก็แค่ตำรวจสองคน ตำรวจจะมาจับคนในบ้านพักคนชราเนี่ยนะ? รวมฉันกับแกด้วย บ้านพักคนชรานี้ก็มีแต่คนแก่รอวันตายอยู่แค่สิบเอ็ดคน จะมีตาแก่คนไหนบ้าพอปีนกำแพงหนีออกไปเป็นขโมยตอนดึกๆ ดื่นๆ หรือไง?"