บทที่ 153 คำสัญญา

หลังจากออกจากคฤหาสน์ตระกูลฉู่ คุณชายรองฉู่คงจะได้เงินค่าขนมจากพ่อแม่เพราะหนังสือพิมพ์ปึกนั้นล่วงหน้าไปแล้วกระมัง ถึงได้ใจป้ำให้ซ่งเทียนเย่ายืมรถฟอร์ดปี 49 ของเขาขับไปไหนมาไหนได้ในช่วงนี้

เรื่องนี้ทำให้ซ่งเทียนเย่ารู้สึกว่าความเหน็ดเหนื่อยที่เขาทุ่มเททำเพื่อคุณชายรองไม่ได้สูญเปล่า อย่างน้อยเจ้านายของเขาก็ยังรู้จักการให้รางวัลตอบแทนความดีความชอบ

คุณชายรองฉู่อาจจะไม่เก่งเรื่องธุรกิจ แต่เขาก็ไม่ใช่คนโง่ การที่หนังสือพิมพ์นำเรื่องราวของเขาไปตีพิมพ์พร้อมกับภรรยาผู้ว่าการฮ่องกง ภรรยารองอธิบดีกรมพาณิชย์และอุตสาหกรรม และอาร์คบิชอปแห่งคริสตจักรแองกลิกันเขตฮ่องกง-มาเก๊า ต่อให้เขาจะไม่เข้าใจโลกมากแค่ไหน ก็รู้ดีว่าสถานะของเขาในตอนนี้เปลี่ยนไปแล้ว จากคุณชายเสเพลที่เอาแต่กอดเฉินจูดี้เที่ยวเตร่ กลายเป็นเศรษฐีใจบุญหนุ่มที่ยังคงกอดเฉินจูดี้อยู่เหมือนเดิม

ซ่งเทียนเย่า ฉู่เย่าจง และฉู่เสี้ยวจง ไม่เคยปริปากบอกฉู่เสี้ยวซิ่นเลยว่าหลังจากทำการกุศลแล้วจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่ในบรรดาเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวของฉู่เสี้ยวซิ่นก็พอจะมีคนฉลาดอยู่บ้าง พวกเขามองออกและแอบถามฉู่เสี้ยวซิ่นมาหลายครั้งแล้วว่า สมาคมอ็อกแฟมนี่ ฉู่เย่าจงตั้งใจสร้างขึ้นมาเพื่อให้คุณชายรองได้ตำแหน่งเจพี (Justice of the Peace หรือ ผู้พิพากษาสันติสมทบ) ใช่หรือไม่ คำพูดประจบสอพลอทำนองว่า "คุณชายซิ่น ถ้าได้เป็นเจพีแล้ว อย่าลืมดูแลพวกเราด้วยนะ" ฉู่เสี้ยวซิ่นก็ได้ยินมานับไม่ถ้วน

นี่เขาแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลย แค่เอาสัญญากู้เงินสิบหมื่นเหรียญไปให้เลขา แล้วให้เลขาจัดการเรื่องลักลอบขนของเถื่อนให้ ผลปรากฏว่าเรือยังหาไม่ได้ แต่เขากำลังจะได้เป็นเจพีแล้วเหรอ?