บทที่ 160 มาแล้ว

ซ่งเทียนเย่า หลานหมิงจวี๋ และคนอื่นๆ ไปส่งซ่งเฉิงสือที่เกาลูนวอลล์ซิตี้ กว่าจะกลับถึงบ้านที่ถนนไท่เหอก็ปาเข้าไปตีสองตีสามแล้ว เมื่อซ่งเทียนเย่าเข้าห้องนอนไป หลานหมิงจวี๋ก็ล้มตัวลงนอนบนม้านั่งยาวในห้องนั่งเล่นทั้งชุดเดิม แต่เพิ่งจะหลับไปได้ไม่ทันไร พอฟ้าสาง ขณะที่เขายังหลับสนิทอยู่ ซ่งเทียนเย่าก็ตื่นขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟันแล้ว หลานหมิงจวี๋หาวหวอด ทักทายซ่งเทียนเย่า ขยี้ตามองอีกฝ่ายเดินเข้าห้องน้ำไป ในใจก็นึกนับถือเลขาซ่งคนนี้อยู่ไม่น้อย

ดูเหมือนว่าการเป็นเลขาของเจ้านายใหญ่ ก็ไม่ได้สบายไปกว่าพวกนักเลงในยุทธจักรเท่าไหร่เลย

แค่สองวันที่ต้องวิ่งวุ่นตามซ่งเทียนเย่า ก็ทำเอาหลานหมิงจวี๋รู้สึกเมื่อยขาล้าไปหมด การนอนก็ไม่เคยได้หลับสนิท เลขาซ่งคนนี้นอนไม่ถึงหกชั่วโมงด้วยซ้ำในรอบสองวันสองคืน

โชคดีที่เฉินอาสือจากแก๊งเฉาหยงอี้ส่งหลานหมิงจวี๋ที่รูปร่างกำยำล่ำสัน กับลูกน้องที่หัวไวและแข็งแรงมาให้ ขืนส่งพวกลูกกระจ๊อกติดฝิ่นมาล่ะก็ ไม่ต้องไปสู้กับใครหรอก แค่ตามซ่งเทียนเย่าให้ทันตลอดสองวันนี้ก็คงจะยากแล้ว

ซ่งเทียนเย่ากินมื้อเช้าที่โรงน้ำชาริมทาง แล้วขับรถฟอร์ดปี 49 ของคุณชายรองฉู่มาถึงบริษัทลี่คัง บริษัทลี่คังไม่มีพนักงานคนอื่นเลย นอกจากคุณชายรองฉู่ ก็มีแค่ซ่งเทียนเย่า กับแองจี้ เพอร์ริส ที่นามบัตรพิมพ์ตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายกฎหมายของบริษัทการค้าลี่คัง ตอนนี้แหม่มฝรั่งคนนั้นกลับลอนดอนไปแล้ว ลี่คังก็เลยเหลือแค่ซ่งเทียนเย่าที่เป็นพนักงานประจำเต็มตัวคนเดียว