บทที่ 159 แก๊งฝูอี้ซิง สุนัขรับใช้คนขายชาติ

ซ่งเทียนเย่าให้จินหยาเหลยช่วยหาเรือประมงที่ท่าเรือให้ลำหนึ่ง อวี๋เหลาหมิง หงกุ้นของแก๊งรับหน้าที่เป็นคนขับเรือด้วยตัวเอง หลานหมิงจวี๋และลูกน้องอีกไม่กี่คนติดตามซ่งเทียนเย่าและซ่งเฉิงสือ นั่งเรือข้ามฟากไปยังฝั่งเกาลูนในยามดึกสงัด

จินหยาเหลยมีสีหน้าแปลกๆ เขายืนนิ่งเงียบมองดูเรือประมงที่ค่อยๆ หายไปในความมืดมิดของท้องทะเลอยู่นาน จนกระทั่งเกาเหลาเฉิงและหมางกงสือ (สือตาบอด) ลูกน้องคนสนิททั้งสองเดินเข้ามาใกล้ เขาจึงขมวดคิ้วแล้วเอ่ยขึ้นว่า "ดูเหมือนปู่ของซ่งเทียนเย่าจะมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับพวก 14K เลยนะ เฉินจงอิงถึงกับมาส่งด้วยตัวเอง แถมยังเรียกเขาว่าท่านหัวหน้าสาขาซ่งทุกคำ ถ้าเฉินจงอิงใช้เส้นสายของตาแก่นั่น ให้ 14K เข้าไปเกาะใบบุญตระกูลฉู่ได้ แก๊งฝูอี้ซิงของเราจะเป็นยังไงต่อไปวะ?"

เกาเหลาเฉิงมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีลูกน้องคนอื่นอยู่ใกล้ๆ จึงกลืนน้ำลายแล้วพูดสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมา "พี่เหลย ปู่ของเลขาซ่งพูดประโยคหนึ่งครับ"

"พูดว่าอะไร?" จินหยาเหลยหันขวับไปมองเกาเหลาเฉิง

เกาเหลาเฉิงลดเสียงลงกระซิบ "เขาบอกเลขาซ่งว่า อย่าลืมว่าอาสามของเขาและพวกกรรมกรพวกนั้นตายยังไง"