บทที่ 165 จิตสังหารของจางอวี้เจีย

"พอไม่มีแหม่มฝรั่งอยู่ข้างๆ นี่มัน... รู้สึกไม่ค่อยชินเลยแฮะ" ซ่งเทียนเย่าบ่นพึมพำขณะขับรถ เขารู้สึกไม่คุ้นชินกับสถานะของตัวเองหลังจากที่แองจี้ เพอร์ริส เดินทางกลับฮ่องกงไปแล้ว

หลานหมิงจวี๋ที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับถือเป็นลูกน้องที่ทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยม แต่กลับไม่ใช่คู่สนทนาและผู้ปฏิบัติงานที่ได้เรื่องนัก ตอนที่ซ่งเทียนเย่ากำลังคิดถึงแองจี้ เพอร์ริส หลานหมิงจวี๋ยังคงขบคิดถึงหัวข้อสนทนาแรกที่คุยกับซ่งเทียนเย่าเมื่อห้าหกนาทีก่อนอยู่เลย

นั่นก็คือเรื่องที่ซ่งเทียนเย่ายอมตกลงกับฉีเหว่ยเหวินแห่งหมายเลข 14 ให้พวกเขาใช้ชื่อของหงเหมินสาขาตงเหลียงในการหาจังหวะเล่นงานแก๊งชิงปัง

จากวีรกรรมความเจ้าเล่ห์เพทุบายของซ่งเทียนเย่าที่หลานหมิงจวี๋เคยรู้มา เขาแทบไม่เชื่อเลยว่าซ่งเทียนเย่าจะยอมให้ความช่วยเหลือฟรีๆ เพียงเพราะเห็นว่าฉีเหว่ยเหวินสวย ถ้าเป็นฉู่เสี้ยวซิ่น หลานหมิงจวี๋อาจจะเชื่อ แต่สำหรับซ่งเทียนเย่า ฉู่เย่าจง หรือฉู่เสี้ยวจง ทั้งสามคนนี้ไม่มีใครเป็นพวกเห็นผู้หญิงแล้วลืมตัวจนแข้งขาอ่อนระทวยหรอก

"เลขาซ่ง ผมไม่เข้าใจเลยครับ" หลานหมิงจวี๋หันไปถามซ่งเทียนเย่า "ในเมื่อไม่ได้อะไรตอบแทน แล้วทำไมต้องไปยอมตกลงช่วยเหลือหมายเลข 14 ด้วยล่ะครับ? ถ้าคุณกับหัวหน้าสาขาซ่งไม่อนุญาต การที่หมายเลข 14 จะไปหาเรื่องแก๊งชิงปังก็ถือว่าผิดกฎ พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี"