บทที่ 173 เอาเงินศัตรู มาซื้อชีวิตศัตรู

ตีสาม เพลิงไหม้ที่โกดังศุลกากรท่าเรือถูกพนักงานดับเพลิงที่เพิ่งมาถึงดับลงได้แล้ว การปะทะกันของทั้งสองฝ่ายก็สลายตัวไป เหลือทิ้งไว้เพียงความโกลาหล

เรือยนต์ดีเซลขนาดยี่สิบเมตร กำลังร้อยห้าสิบแรงม้า ที่ปลอมตัวเป็นเรือประมงจอดทอดสมออยู่ไม่ไกลจากท่าเรือเล็กๆ เหลยอิงตงกับซ่งเทียนเย่ายืนคาบบุหรี่อยู่ริมฝั่ง มองดูสมาชิกระดับแกนนำของแก๊งเฉาหยงอี้ที่เฉินอาสือคัดเลือกมา กำลังช่วยลูกเรือของเหลยอิงตงขนยารักษาโรคขึ้นเรือลำเล็กอย่างรวดเร็ว

"เพนนิซิลลินสองร้อยกล่อง ยาแก้แพ้อีกสามร้อยกล่อง เรื่องทั้งหมดเพิ่งจะสงบลง นายก็กล้าขายของพวกนี้ให้ฉันแล้วเหรอ?" เหลยอิงตงปรายตามองซ่งเทียนเย่าที่ยืนโต้ลมอยู่ข้างๆ พลางเอ่ยด้วยความเลื่อมใส: "ที่ฉันต้องมาทำธุรกิจแบบนี้ ก็เพราะโดนแม่บังคับ แม่ไม่ยอมร่วมหุ้นกับฉัน ไม่ไว้ใจฉัน หาว่าฉันวู่วาม ไม่เอาถ่าน แต่นายล่ะ มาเสี่ยงชีวิตทำเรื่องพวกนี้ไปเพื่ออะไร? ก็แค่เลขาแท้ๆ ถึงกับต้องเอาชีวิตตัวเองมาเดิมพันแทนเจ้านายเลยเหรอ?"

"ทำไมแม่นายถึงไม่ไว้ใจนายล่ะ?" ซ่งเทียนเย่าไม่ได้ตอบคำถามเหลยอิงตง แต่หันไปถามกลับด้วยความสงสัย

เหลยอิงตงกลอกตา: "ธุระของนายเหรอ?"