บทที่ 172 วุ่นวาย

แม้ช่วงสองปีมานี้ จางอวี้เจียจะใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย แต่ถ้าย้อนกลับไปเมื่อห้าปีก่อน เขาก็คือจอมโหดที่สามารถลุกขึ้นมาฆ่าคนบนเรือแล้วจับศพโยนทิ้งทะเลได้โดยไม่กะพริบตา ทันทีที่ได้ยินเสียงประตูเปิด เขาก็หันขวับไปมอง และเมื่อผู้บุกรุกเอ่ยคำแรก จางอวี้เจียก็สังเกตเห็นมีดสั้นในมือของอีกฝ่ายแล้ว เขาคว้าถ้วยชาบนโต๊ะปาใส่ทันที อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายหลบ เขาคว้าเก้าอี้ที่ตนนั่งอยู่ฟาดเข้าใส่ ชิงลงมือเป็นฝ่ายรุกก่อน!

พร้อมกับตะโกนลั่น: "แม่มันสิ! กล้ามาฆ่าคนในสถานีตำรวจ! โคตรกล้าเลยนะมึง!"

เขาเหวี่ยงเก้าอี้ไปมา บีบให้อีกฝ่ายไม่สามารถเข้ามาประชิดตัวได้ ไม่ถึงสิบวินาที ตำรวจหลายนายก็พุ่งเข้ามาจากข้างนอก แยกมือมีดกับจางอวี้เจียออกจากกัน จางอวี้เจียที่ได้รับการคุ้มกันจากตำรวจ จ้องมองมือมีดด้วยดวงตาที่แทบจะพ่นไฟ: "ดี! เจ้าน้องสี่ทำได้ดีมาก!"

หลิวฝูก็วิ่งกระหืดกระหอบตามเข้ามา เมื่อเห็นทั้งสองคนในห้อง เขาก็รู้ทันทีว่าชายคนนั้นตั้งใจจะมาฆ่าจางอวี้เจีย เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มใบหน้าอ้วนท้วน ถ้าเกิดไอ้เวรนี่ทำสำเร็จขึ้นมา ที่นี่มันกองบัญชาการตำรวจฮ่องกงนะโว้ย ผู้บัญชาการตำรวจก็นั่งทำงานอยู่ที่นี่ตอนกลางวัน ถ้ามีคนตายขึ้นมา เขาในฐานะผู้บังคับการตำรวจสืบสวนสอบสวนชาวจีน คงต้องเป็นด่านแรกที่ต้องรับมือกับความโกรธเกรี้ยวของพวกนายฝรั่ง แค่ฝรั่งเอ่ยปากคำเดียว เขาก็คงโดนเด้งให้เกษียณก่อนกำหนดแน่ๆ

"ไอ้สวะ!" หลิวฝูตบหน้ามือมีดฉาดใหญ่ แล้วจิกหัวมันดึงขึ้นมา: "ใครส่งแกมา!"