บทที่ 177 เสือดาว

"เลขาซ่ง ทำไมคุณถึงให้ผมไปคอยจับตาดูไอ้คนที่ชื่อจางอวี้ฉีอยู่ห่างๆ ด้วยล่ะครับ? เมื่อวานก็เฝ้ามาทั้งวันแล้ว วันนี้ก็ยังต้องไปอีกเหรอ?" ซือเยี่ยฮุย (อาฮุยที่ปรึกษา) นั่งหาวหวอดอยู่ฝั่งตรงข้ามซ่งเทียนเย่า ในมือถือซาลาเปาไส้หมูแดงที่กินไปแล้วครึ่งลูก พลางถามด้วยความไม่เข้าใจ

เมื่อวานเขาไปเฝ้าจับตาดูจางอวี้ฉีมาทั้งวัน วันนี้ฟ้าเพิ่งสาง ก็ถูกซ่งเทียนเย่าเรียกให้ลงมากินมื้อเช้าด้วยกัน แล้วก็สั่งให้ไปทำหน้าที่เดิมอีก ต่อให้ซือเยี่ยฮุยจะเคยทำงานเป็นคนส่งสาร เดินสายส่งจดหมายบุกป่าฝ่าดงมาอย่างโชกโชนแค่ไหน แต่พอต้องมายืนเฝ้าทั้งวันแบบนี้ ขาทั้งสองข้างก็เริ่มจะประท้วงด้วยความปวดเมื่อยแล้วเหมือนกัน

"นายมีธุระอื่นต้องทำอีกเหรอ?" ซ่งเทียนเย่าจิบน้ำอ้อยผสมรากบัวดับร้อนในโรงน้ำชา พลางถามซือเยี่ยฮุยที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

ซือเยี่ยฮุยเกาหัว: "ก็ไม่มีหรอกครับ แต่ว่าผมกะจะแวะไปช่วยงานบ้านแม่ลูกครอบครัวอาสวาน (เสียนอวี๋สวาน) ซะหน่อยน่ะครับ ไปช่วยหาบน้ำ ซื้อกับข้าว ดูแลพวกเขานิดๆ หน่อยๆ..."

"นายคงไม่ได้คิดจะทำมิดีมิร้ายอะไรใช่ไหม? ตอนนี้สองแม่ลูกนั่นย้ายไปอยู่แฟลตชั้นสองแถวถนนจอร์แดนแล้วนะ ฉันอุตส่าห์จ้างแม่บ้านรายชั่วโมงไปช่วยทำงานบ้าน ซื้อกับข้าว ทำอาหารให้ แถมยังฝากฝังให้เกาเหลาเฉิงช่วยส่งคนของแก๊งฝูอี้ซิงแถวจอร์แดนไปคอยดูแล ไม่ให้ใครมารังแกแม่ม่ายลูกกำพร้าได้ ตอนนี้นายพักอยู่ถนนไท่เหอ จะไปถนนจอร์แดนฝั่งเกาลูนแถวโรงเรียนสตรีไดโอซีแซน (Diocesan Girls' School) มันต้องนั่งเรือข้ามฟากไปเลยนะ มันจะเรียกว่า 'แวะไป' ได้ยังไงฮะ?" ซ่งเทียนเย่าจ้องหน้าซือเยี่ยฮุยด้วยสายตาจับผิด