บทที่ 182 แกโชคดีนะ

ความเร็วในการตามหาคนของลูกน้องในเกาลูน ทำให้จินหยาเหลยที่เพิ่งจะไปยืนรับลมรอคนอยู่ที่ท่าเรือรู้สึกพอใจไม่น้อย สูบบุหรี่ไปได้แค่สองมวน 'หมางกงสือ' (สือตาบอด) กุนซือของแก๊ง ก็วิ่งกระหืดกระหอบมาหา

จินหยาเหลยทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้น แล้วเอ่ยถาม: "สืบได้ความว่าไง? ลูกน้องคนไหนในแก๊งที่ทำพลาด? แล้วพาผู้หญิงมาหรือยัง?"

"ลูกพี่" หมางกงสือโบกมือให้ลูกน้องคนอื่นๆ ถอยห่างออกไป ก่อนจะกระซิบข้างหูจินหยาเหลย: "เป็นไอ้เหลาสู่เสียง ลูกน้องของเอ๋อจิ่งห่าว (ห่าวคอห่าน) ครับ มันพานังนั่นไปที่ซ่องของมัน ได้ยินมาว่ากะจะให้เอ๋อจิ่งห่าวเปิดซิงแก้ขัด ผมส่งลูกน้องที่ไว้ใจได้สิบกว่าคนที่ทำงานอยู่แถวนั้นไปซุ่มดูหน้าซ่องแล้วครับ พร้อมบุกเข้าไปชิงตัวคนจากไอ้เหลาสู่เสียงได้ทุกเมื่อ แล้วอวี๋หล่าวหมิง (หมิงคนขายปลา) ก็กำลังพาคนตามไปสมทบอีก ส่วนไอ้เอ๋อจิ่งห่าว ผมสืบมาแล้ว ตอนนี้มันกำลังตีไพ่นกกระจอกอยู่บ้านตาเฒ่าซาน (ซานป๋อ) น่าจะปาไปครึ่งค่อนคืนนู่นแหละถึงจะไปซ่อง มีเวลาถมเถเลยครับ"

"แม่มันสิ! จะตีไพ่นกกระจอกอยู่บ้านตาเฒ่าซานหรือบ้านใครก็ช่างหัวมัน! มีเวลาถมเถก็รีบไปพาตัวผู้หญิงออกมาจากมือไอ้เหลาสู่เสียงก่อนสิวะ! เศรษฐีใหญ่รออยู่บนเรือ ให้เวลาฉันแค่ชั่วโมงเดียว! ฉันไม่สนหรอกว่าไอ้เอ๋อจิ่งห่าวมันจะไปแก้ขัดกับใคร!" ตอนนี้ในหัวจินหยาเหลยมีแต่เรื่องนักร้องสาวหว่านฉิง พอได้ยินหมางกงสือพูดแบบนั้น เขาก็สบถออกมาด้วยความหงุดหงิด

แต่พอพูดจบ หันไปเห็นสีหน้าจริงจังของหมางกงสือที่ยืนอยู่ข้างๆ ความหงุดหงิดของจินหยาเหลยก็ค่อยๆ จางลง เปลี่ยนเป็นความครุ่นคิด: "แกหมายความว่า..."