บทที่ 183 อำนาจของผู้พิพากษาสันติสมทบ

หลังจากซ่งเทียนเย่าไล่ตะเพิดจินหยาเหลยออกไป จินหยาเหลยก็แทบจะเดินยิ้มกริ่ม รีบจ้ำอ้าวหายลับไปตรงบันได พอซ่งเทียนเย่ากลับมานั่งที่เดิม ฉู่เสี้ยวซิ่นก็ถามขึ้นทันทีว่า: "ไอ้เวรนั่นมันสมองกลับหรือไงวะ โดนนายด่าขนาดนั้นยังจะยิ้มระรื่นออกไปได้อีก?"

"ถ้าผมทำหน้าตายิ้มแย้มแล้วบอกมันว่าไม่ต้องกังวลอะไร ให้ทำงานต่อไปเถอะ มันสิถึงจะกลัวจนฉี่ราดกางเกง การที่ผมยังยอมด่ามัน ยอมเตือนสติมัน ก็แปลว่าผมยังเห็นมันเป็นพวกเดียวกัน และลี่คังยังพร้อมจะใช้มันทำงานต่อไปไงครับ" ซ่งเทียนเย่าหาวหวอด "ไอ้หมอนี่เลือกจังหวะเก่งชะมัด ความจริงผมกะจะรออีกสองสามวันค่อย... ช่างเถอะ ในเมื่อมันดวงดีชิงพูดขึ้นมาก่อน ก็ดันมันสักหน่อยก็แล้วกัน จะได้ดูเหมือนว่ามันทำไปเพราะไม่มีทางเลือก เมื่อกี้จินหยาเหลยบอกว่าซ่องนั่นอยู่ที่ไหนนะ? ถนนอาร์ไกล์ ชื่อชาฮวาอพาร์ตเมนต์ใช่ไหม?"

"ฟังไม่ค่อยจะรู้เรื่องเลยว่ะ นายพูดเรื่องอะไรของนายเนี่ย?" ฉู่เสี้ยวซิ่นชักจะติดนิสัยหาวมาจากซ่งเทียนเย่าเข้าแล้ว

"เอางี้ครับลูกพี่ ตอนนี้นายคือท่านผู้พิพากษาสันติสมทบ (JP) แล้วนะ ผู้หญิงที่เลขาของนายถูกใจ ดันโดนพวกนักเลงฉุดไปซ่อง นายในฐานะลูกพี่ จะยอมช่วยหรือเปล่าล่ะ?" ซ่งเทียนเย่าหันไปถามฉู่เสี้ยวซิ่น

ฉู่เสี้ยวซิ่นปรายตามองลูกบุญธรรมที่นั่งอยู่ข้างๆ จางหรงจิ่น ก่อนจะแกล้งพูดเสียงดังฟังชัด: "ช่วยสิ! ต้องช่วยอยู่แล้ว! เรื่องแย่งผู้หญิง ทะเลาะเบาะแว้งเพราะความหึงหวงเนี่ย ของถนัดฉันเลย! แต่นายเพิ่งจะไล่จินหยาเหลยไปหยกๆ คงไม่ได้กะจะให้เราสองคนไปแย่งผู้หญิงกันเองหรอกนะ? แล้วก็ไม่มีใครบอกฉันด้วยว่าพอเป็น JP แล้วจะเก่งเหมือนหวงเฟยหง ที่เตะต่อยคนได้ทีละเป็นสิบๆ คนน่ะ"