บทที่ 184 ฮีโร่ช่วยสาวงาม

เมิ่งหว่านฉิงรู้จักชายหนุ่มที่พาลูกน้องนอกเครื่องแบบบุกเข้ามาในห้องของเหลาสู่เสียง เขาชื่อ หวงอวิ๋นเชา เคยไปเป็นแขกให้เธอที่ภัตตาคารลอยน้ำไท่ไป๋อยู่หลายครั้ง ถึงแม้เขาจะชอบทำตัวรุ่มร่ามและถือวิสาสะลวนลามเธอเวลาที่เธอนั่งรินเหล้าให้ แต่เมื่อเทียบกับเหลาสู่เสียงที่กำลังคุกคามเธออยู่ตอนนี้ เขาก็ถือว่ามีมารยาทกว่ามาก ยิ่งไปกว่านั้น ชายหนุ่มคนนี้ยังมีตำแหน่งเป็นถึงจ่าสิบตำรวจสืบสวนแห่งสถานีตำรวจมงก๊กเป็นตำรวจตัวจริงเสียงจริง

"หมวดหวง ช่วยฉันด้วยค่ะ" เมื่อเห็นบัตรประจำตัวตำรวจที่กลัดอยู่บนปกเสื้อสูทและรอยยิ้มของเขา เมิ่งหว่านฉิงก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที เธอไม่ทันได้แก้ไขคำพูดที่ว่า 'เกลียดที่สุด' ว่าไม่ได้หมายถึงหวงอวิ๋นเชาที่อยู่ตรงหน้า แต่รีบวิ่งไปหลบอยู่ด้านหลังเขาก่อน

หวงอวิ๋นเชาปรายตามองเหลาสู่เสียงที่กำลังถูกลูกน้องนอกเครื่องแบบของเขาเอาปืนจ่อหัวด้วยสายตาเหยียดหยาม แกล้งพูดจายียวนว่า: "พี่เสียง บังคับขู่เข็ญให้หญิงสาวค้าประเวณีงั้นเหรอ?"

"อาเชาหน้าหม้อ ฉันจะบังคับขู่เข็ญหรือสมยอมกันก็ช่าง ที่นี่มันเขตเกาลูนซิตี้ ไม่ใช่เขตมงก๊กของแก มาขัดขวางการทำมาหากินของฉัน แกอยากตายนักหรือไง!" เหลาสู่เสียงไม่สนใจปืนสั้นสองกระบอกที่จ่อหัวอยู่ เขาทุบโต๊ะลุกขึ้นยืนแล้วตะคอกใส่หวงอวิ๋นเชา: "คิดว่ามีปืนสั้นสองสามกระบอกแล้วจะขู่คนอื่นได้งั้นเหรอ! เชื่อไหมว่าฉันสั่งลูกน้องอัดพวกแกจนเดินออกจากอพาร์ตเมนต์นี้ไม่ได้เลย!"

หวงอวิ๋นเชาในชุดสูทสีขาวสุดเนี้ยบ ก้มหน้าจุดบุหรี่อย่างใจเย็น จากนั้นก็ค่อยๆ ชักปืนสั้นออกจากซองปืน เล็งไปที่เหลาสู่เสียง แล้วพูดอย่างยโสว่า: "แม่มันสิ! แกไม่สืบดูให้ดีๆ ก่อนวะ ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนของใคร? คุณหว่านฉิงน่ะ ฉันคอยตามจีบอยู่โว้ย! ฉันจะให้ลูกน้องพาคุณหว่านฉิงออกไปขึ้นรถฉันตอนนี้เลย ถ้าแกกล้าสั่งลูกน้องขยับตัวแม้แต่นิดเดียว ฉันจะถือว่าพวกแกทำร้ายเจ้าพนักงาน แล้วเป่าหัวแกให้กระจุยเลย พวกแกพาคุณหว่านฉิงออกไปขึ้นรถฉันก่อน ฉันจะอยู่ดูซิว่า ไอ้สวะนี่มันจะกล้าทำอะไรฉัน!"