บทที่ 187 ขอโอกาสให้ฉันหน่อยเถอะ!

เหยียนสยงเข้าใจผิดคิดว่าจางหรงจิ่นคงไม่ให้ความสำคัญกับนักร้องสาวที่ชื่อหว่านฉิง และแค่ทำไปส่งๆ เท่านั้น แต่ความจริงแล้ว ตอนที่จางหรงจิ่นโทรไปสั่งการลูกน้องที่สถานีตำรวจเกาลูนซิตี้ เขาจงใจเล่าเรื่องแบบกั๊กๆ บอกแค่ว่าเหยียนสยงจะไปรับผู้หญิงที่ชื่อหว่านฉิงที่ชาฮวาอพาร์ตเมนต์ แต่ไม่ได้เอ่ยถึงฉู่เสี้ยวซิ่นและซ่งเทียนเย่าที่อยู่เบื้องหลัง เพราะถ้ายกชื่อฉู่เสี้ยวซิ่น ท่านผู้พิพากษาสันติสมทบ (JP) ขึ้นมาอ้าง ไม่ว่าจะเป็นเหลาสู่เสียงหรือถานฉางซาน ก็คงต้องยอมส่งตัวผู้หญิงให้แต่โดยดีแน่

แต่จางหรงจิ่นกลับหวังให้เหลาสู่เสียงดื้อแพ่งไม่ยอมส่งคนให้ ถึงตอนอยู่บนเรือเขาจะทำเป็นหูหนวกตาบอด แต่คำพูดที่ซ่งเทียนเย่าพูดกับจินหยาเหลยและฉู่เสี้ยวซิ่น เขาได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ พวกผู้อาวุโสแก๊งฝูอี้ซิงที่เคยเป็นสายลับญี่ปุ่น มีความแค้นส่วนตัวกับครอบครัวซ่งเทียนเย่า เรื่องแบบนี้ซ่งเทียนเย่าจะยอมปล่อยผ่านง่ายๆ งั้นเหรอ? การที่ซ่งเทียนเย่าพูดออกมาตรงๆ โดยไม่ปิดบังเขาที่เป็นคนนอก ก็ไม่รู้ว่าจงใจอยากให้เขาเข้าไปมีเอี่ยวด้วยหรือเปล่า

แต่ไม่ว่าซ่งเทียนเย่าจะคิดยังไง เขาก็ต้องทำให้เรื่องนี้มันใหญ่โตขึ้นสักหน่อย เพื่อแสดงจุดยืนของตัวเอง และถือโอกาสช่วยคลี่คลายสถานการณ์น่าอึดอัดที่เขากับตระกูลฉู่มีต่อกันในตอนที่เขาอยู่ฝั่งตระกูลจางด้วย เขาแค่ช่วยออกแรงนิดหน่อย ถ้าเรื่องมันบานปลายใหญ่โต ในฐานะสารวัตรสืบสวนแห่งเขตเกาลูน ที่มีสมาคมอู่ยี่หนุนหลังอยู่ ทั้งวงการสว่างและวงการมืด เขาสามารถจัดการได้สบายๆ ให้ตำรวจไปกวาดล้างธุรกิจของแก๊งฝูอี้ซิง แล้วให้แก๊งนักเลงไปเปิดศึกกับพวกมัน เขาไม่กลัวแก๊งฝูอี้ซิงหรอก ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีเหยียนสยงเป็นหน่วยกล้าตายออกหน้าให้ด้วย และที่สำคัญที่สุด ถ้าถึงขั้นแตกหักจริงๆ ฉู่เสี้ยวซิ่นก็คงไม่อยู่เฉยแน่ JP อย่างเขาก็แค่นัดจิบน้ำชากับพวก ส.ส. หรือคุยกับเจ้านายฝรั่งในกรมตำรวจไม่กี่คำ ก็สามารถเนรเทศพวกตาแก่แก๊งฝูอี้ซิงออกนอกประเทศได้ในพริบตา

ดังนั้น ตอนที่ลูกน้องของจางหรงจิ่นได้ยินว่าเหยียนสยงจะพาตัวผู้หญิงไป พวกเขาก็เลยแค่ส่งตำรวจสายตรวจไปถามที่ชาฮวาอพาร์ตเมนต์แบบขอไปที ตำรวจสายตรวจคนนั้นยังไม่ทันได้เจอหน้าเหลาสู่เสียงด้วยซ้ำ ก็โดนลูกน้องของเหลาสู่เสียงกันตัวไว้ ยัดเงินให้สองเหรียญแล้วบอกว่าไม่มีผู้หญิงชื่อนี้ ก่อนจะไล่ให้ไปกินน้ำใบบัวบกแก้กระหายแทน

แต่พอเหยียนสยงโทรมาหาจางหรงจิ่นที่บ้าน ทันทีที่จางหรงจิ่นได้ยินที่เหยียนสยงเล่า น้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนไปทันที เขาแกล้งทำเป็นโกรธจัด กระแทกหูโทรศัพท์เสียงดัง: