บทที่ 186 ความซวยของเหยียนสยง

บนภัตตาคารลอยน้ำไท่ไป๋ หลังจากที่พวกคุณชายเพลย์บอยทยอยเข้ามาทักทายฉู่เสี้ยวซิ่นจนครบ แล้วต่างก็ควงสาวงามที่หมายตาลงเรือกลับไปหมดแล้ว ฉู่เสี้ยวซิ่นก็หันไปมองซ่งเทียนเย่าที่นั่งอยู่ข้างๆ ซึ่งตอนนี้ทำหน้าเหมือนตาจะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่:

"จะว่าไป เราก็กลับไปนอนที่โรงแรมกันดีไหม?"

ซ่งเทียนเย่ายกมือขึ้นเหนือหัวแล้วปรบมือรัวๆ: "ขอบคุณในความกรุณาครับลูกพี่ งั้นผมขอตัวกลับไปนอนที่โรงแรมดูดเดลก่อนนะครับ อ้อ แล้วผมขอลาพักร้อนสักสองวันด้วยนะ ถ้าไม่มีเรื่องคอขาดบาดตายอะไร ห้ามปลุกผมเด็ดขาด ขอผมชาร์จแบตให้เต็มที่ก่อน แล้วค่อยมานั่งคิดแผนรับมือพวกพ่อค้ายาชาวอู่ยี่ในสมาคม ขอบคุณครับ"

พูดจบ ซ่งเทียนเย่าก็ลุกขึ้นพรวดพราด เดินตรงไปที่บันไดทันที ฉู่เสี้ยวซิ่นตะโกนไล่หลัง: "เฮ้ย แล้วเรื่องที่ให้อาสยงไปรับผู้หญิงคนนั้นล่ะ จะเอายังไงต่อ?"

"ผมจะไปสนทำไมล่ะครับ เรื่องนี้มันง่ายจะตาย ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ประเด็นสำคัญสักนิด ที่ผมทำก็แค่สร้างข้ออ้างให้จินหยาเหลยเอาไปใช้เปิดศึกกับตาแก่ในแก๊งของมันต่างหาก ผมก็แค่อ้างว่าผมถูกใจผู้หญิงคนนั้น แล้วจางหรงจิ่นก็อาสาจะช่วยจัดการให้ หมอนั่นเป็นถึงสารวัตรสืบสวนเขตเกาลูน เรื่องแค่นี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าต้องทำยังไง เขาคุมพื้นที่เกาลูนอยู่ แถมยังมีสมาคมอู่ยี่หนุนหลัง ไม่ต้องกลัวแก๊งฝูอี้ซิงหรอก เพราะงั้น พอคนของแก๊งฝูอี้ซิงไปฟ้องตาแก่ว่า จางหรงจิ่นให้ตำรวจมาพาตัวผู้หญิงไป ถ้าตาแก่นั่นอยากจะเอาเรื่องจางหรงจิ่น ผลลัพธ์ก็คือ ธุรกิจทั้งหมดของตาแก่นั่นจะต้องโดนเล่นงานจนย่อยยับ สุดท้ายก็ต้องซมซานไปขอร้องให้จินหยาเหลยช่วย แล้วถ้าเจรจากันไม่ลงตัว ก็ต้องแตกหักกันไงครับ? ส่วนเรื่องหลังจากนั้น ก็ให้จินหยาเหลยตัดสินใจเอาเอง ถ้ามันยังคิดจะเหยียบเรือสองแคมอีก ผมก็คงช่วยอะไรไม่ได้แล้ว" ซ่งเทียนเย่าพูดไปก็เดินลงบันไดไป