บทที่ 192 ร้านขายยาฝรั่งอิงเต๋อ

ซ่งเทียนเย่าเปิดร้านให้ครอบครัวจริงๆ นั่นคือร้านค้าริมถนนชั้นล่างบนถนนไท่เหอที่ว่างลงตั้งแต่ครอบครัวเขาย้ายเข้ามา ชื่อร้านไม่ได้ตั้งตามชื่อร้านค้าอื่นๆ ในละแวกเดียวกันที่มักใช้ตัวอักษรที่เป็นมงคลตามธรรมเนียมจีนอย่าง หยวนเจิน ลี่เฮิง คังหนิง หรือหงเซิ่ง แต่ตั้งชื่อเรียบง่ายว่า ร้านขายยาฝรั่งอิงเต๋อ

ร้านขายยาฝรั่งแห่งนี้ ซ่งเทียนเย่าไม่ได้เปิดเพราะต้องการก้าวเข้าสู่วงการธุรกิจยาในอนาคต แต่เปิดเพื่อคนในครอบครัว ถึงแม้ตอนนี้เขาจะยังไม่ใช่คนใหญ่คนโตอะไร แต่ก็ไม่อยากให้พ่อแม่ต้องไปนั่งซ่อมรองเท้าอยู่ริมถนนหรือไปเป็นคนงานกวาดถูในโรงน้ำชาอีกต่อไป สำหรับเขาแล้ว เป้าหมายของการเปิดร้านขายยาฝรั่งแห่งนี้ไม่ใช่เพื่อกอบโกยเงินทองมากมาย แต่เพื่อเป็นที่ให้พ่อแม่ได้นั่งพูดคุยกับเพื่อนบ้านเป็นประจำทุกวัน จะได้ไม่รู้สึกเบื่อหน่าย และมีอะไรทำแก้เซ็งไปในตัว

ซ่งเทียนเย่าไม่ได้ให้ความสำคัญกับร้านนี้เท่าไหร่นัก แต่ซ่งชุนเหลียงและจ้าวเหม่ยเจินกลับมองว่าเป็นเรื่องใหญ่โตที่สุดในตอนนี้ พวกเขาไม่รู้หรอกว่าบริษัทลี่คังและฉู่เสี้ยวซิ่นเมื่อก่อนกับตอนนี้แตกต่างกันอย่างไร รู้แค่ว่าลูกชายยังคงทำงานเป็นเลขาให้ตระกูลฉู่ ซึ่งงานเลขาแบบนี้ท้ายที่สุดก็ไม่มีทางมั่นคงเท่ากับการมีธุรกิจเป็นของตัวเอง ดังนั้นพอซ่งเทียนเย่าเอาเงินมาให้เปิดร้าน ทั้งสองคนก็ดีใจจนนอนไม่หลับติดต่อกันหลายคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น พวกเขาก็เริ่มจ้างเพื่อนบ้านและคนงานมาช่วยกันจัดร้าน ทำชั้นวางของ ทำเคาน์เตอร์ สั่งทำป้ายร้าน แถมยังอุตส่าห์ไปเชิญร่างทรงมาช่วยดูฤกษ์งามยามดี เพื่อกำหนดวันเปิดร้านอย่างเป็นทางการ ซึ่งก็คือวันนี้นี่เอง

เช้าตรู่วันนี้ พ่อแม่ของซ่งเทียนเย่ารีบตื่นมาเปลี่ยนชุดใหม่แล้วมาทำความสะอาดร้านเป็นครั้งสุดท้าย ซ่งเหวินเหวินเองก็ใส่ชุดกระโปรงฝรั่งสะอาดสะอ้านเดินวนไปวนมาในร้าน นอกจากคนในครอบครัวทั้งสามคนแล้ว ก็ยังมีซือเยี่ยฮุย พี่สะใภ้เฟินภรรยาของเสียนอวี๋สวาน อู๋ซิ่วเอ๋อร์ลูกสาวที่แสนจะรู้ความของเสียนอวี๋สวาน และโหลวเฟิ่งอวิ๋นที่ตอนนี้ไม่ต้องใช้ไม้เท้าพยุงและสามารถเดินเหินเองได้อย่างช้าๆ แล้ว