บทที่ 197 ปิดประตูใส่หน้า

"อาหลงขาเป๋! อาหลงขาเป๋! ตื่นได้แล้ว!" ท้องฟ้ายังไม่ทันสว่าง ซือเยี่ยฮุยก็มายืนเคาะประตูร้านขายของชำอู๋จี้เสียงดังปึงปัง

เติ้งจื้อหลง เด็กหนุ่มจากบ้านนอกเมืองกุ้ยผิง ที่เคยตั้งเป้าหมายยิ่งใหญ่ว่าจะสร้างชื่อเสียงในฮ่องกง และตั้งฉายาให้ตัวเองว่า 'จิ่วเหวินหลง' (มังกรเก้าลาย) ปล่อยให้ซือเยี่ยฮุยเคาะประตูอยู่กว่าสามสิบวินาที ถึงยอมตื่นมาเปิดประตูด้วยสภาพงัวเงีย โดยใช้ไม้เท้าค้ำยันรักแร้ข้างหนึ่ง: "อรุณสวัสดิ์ครับพี่ฮุย อ้อ แล้วก็... จะเรียกผมว่า อาหลง ก็ได้ จิ่วเหวินหลง ก็ได้ อาหลงน้อย ก็ได้ แต่รบกวนอย่าเรียกผมว่า 'ขาเป๋' ได้ไหมครับ? เดี๋ยวแผลหายผมก็เลิกเป๋แล้ว... โห เบ้าตาพี่ไปโดนใครต่อยมาเนี่ย สภาพดูไม่ได้เลย?"

คืนนั้นที่ท่าเรือไซกง จิ่วเหวินหลงถูก 'ฮั่นจินชิง' (ผ้าเช็ดหน้าชิง) หงกุ้นของแก๊งเหอหงซุ่นที่กำลังสร้างชื่อ เล่นงานเข้าให้ เพียงแค่กระบวนท่าไม่กี่กระบวนท่า เขาก็โดนแส้เหล็กฟาดเข้าที่หัวไหล่และข้อเท้า แถมยังโดนเตะเข้าที่ยอดอกอย่างแรงจนล้มลงไปนอนร้องโอดโอยอยู่บนพื้น ตอนนั้นไม่มีสมาชิกแก๊ง 14K คนไหนปลีกตัวมาช่วยเขาได้เลย โชคดีที่เขาฝึกวิทยายุทธมานาน ร่างกายเลยแข็งแรงกว่าคนทั่วไป จึงพยายามตะเกียกตะกายหนีออกจากวงล้อม ไปหลบอยู่ตรงมุมมืดของท่าเรือได้สำเร็จ พอตำรวจยกกำลังมาเคลียร์พื้นที่ สมาชิกของทั้งสองแก๊งต่างก็วิ่งหนีกันกระเจิง ส่วนพวกที่บาดเจ็บหนักลุกไม่ขึ้น ก็มีตำรวจช่วยติดต่อโรงพยาบาลให้ หรือไม่ก็ถูกคนในแก๊งของตัวเองพากลับไปรักษาตัว มีเพียงจิ่วเหวินหลงที่ไม่รู้ประสีประสา หนีไปหลบอยู่มุมมืดที่ไม่มีใครเห็น พอเคลียร์คนเจ็บออกไปหมดแล้ว ตำรวจนอกเครื่องแบบคนหนึ่งกับตำรวจสายตรวจอีกสองคนเดินมาตรวจสอบพื้นที่เป็นครั้งสุดท้าย ถึงได้เจอจิ่วเหวินหลงนอนจมกองเลือดอยู่หลังเสาผูกเรือตรงระเบียงทางเดินริมทะเล

"เฮ้ย แกอยู่แก๊งไหนวะ?" ตำรวจนอกเครื่องแบบนั่งยองๆ ดูอาการบาดเจ็บของจิ่วเหวินหลง ตบแก้มเขาที่ตอนนี้แทบจะหมดสติแล้วถาม

ถึงจะบาดเจ็บสาหัส แต่จิ่วเหวินหลงก็ยังใจสู้ เขาจ้องหน้าตำรวจนอกเครื่องแบบเขม็ง แล้วตอบกลับไปว่า: "ฉันคือจิ่วเหวินหลงแห่งแก๊ง 14K"