บทที่ 196 การแลกเปลี่ยนในค่ายทหาร

ซือเยี่ยฮุยยืนอยู่หน้าประตู มองซ่งเทียนเย่าด้วยสายตาน่าสงสาร เขาโดนซ่งเทียนเย่าบ่นมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ตอนที่รู้จักกันใหม่ๆ ถ้าโดนดุสักคำ เขาคงตกใจจนไม่กล้าหายใจแรง กลับไปนั่งคิดนอนคิดว่าตัวเองทำอะไรให้เลขาซ่งไม่พอใจ แต่พอโดนดุบ่อยเข้า ซือเยี่ยฮุยก็เริ่มชินชา ถ้าวันไหนซ่งเทียนเย่ายิ้มให้หรือชมว่าทำได้ดี เขาคงจะรู้สึกแปลกๆ มากกว่า

ดังนั้น พอโดนซ่งเทียนเย่าด่าว่าไม่รู้จักสังเกตสีหน้าคน ทำเรื่องง่ายๆ อย่างส่งผักให้ดีไม่ได้ เขาก็ไม่รู้สึกโกรธเคืองอะไรเลย เอามือกุมเบ้าตา เชิดหน้าตอบอย่างฉะฉานว่า:

"ผมก็ทำตามที่เลขาซ่งบอกไงครับ เอารถขนผักไปส่งให้พวกทหารที่ค่ายทหารไซอิงปุ่นเอาผักไปแลกบุหรี่ เหล้า แล้วก็เกลือที่โกดังค่าย โหย พอเดินออกจากค่ายมาได้ไม่เท่าไหร่ ก็โดนพวกยายแก่ๆ กลุ่มนึงมาขวางรถไว้ ด่าผมว่าไอ้โง่ บอกว่าผมเอาของมาแลกแค่นี้ แล้วต่อไปพวกแกจะเอาอะไรกิน? ผมเพิ่งจะเถียงไปไม่กี่คำ ยายแก่คนนึงก็ถ่มน้ำลายใส่ผมเฉยเลย!"

"แล้วแกก็เลยต่อยยายแก่คนนั้นใช่ไหม?" ซ่งเทียนเย่ามองหน้าซือเยี่ยฮุยแล้วถาม

ซือเยี่ยฮุยก้มหน้าลง "เปล่าครับ ยายแกถ่มน้ำลายใส่ผม ผมก็เลยถ่มกลับบ้างสิ ยายแกแก่แล้ว สู้ผมไม่ได้หรอก แต่พอผมถ่มน้ำลายใส่แกปุ๊บ จู่ๆ ก็มีไอ้หนุ่มบ้านนอกโผล่มาจากข้างหลังแก ตัวใหญ่เบ้อเริ่มเหมือนวัว คว้าหมัดต่อยผมเข้าให้ จนตาเขียวปูดแบบนี้แหละ แถมพวกบุหรี่ เหล้า แล้วก็ของใช้ที่แลกมา ก็โดนพวกยายแก่พวกนั้นแย่งไปตั้งครึ่งค่อน"