บทที่ 195 การเริ่มต้นใหม่

หลังจากอาบน้ำล้างหน้าล้างตาเสร็จ ฉู่เย่าจงในชุดนอนตัวโคร่งก็เดินเข้ามาในห้องนอนที่ตั้งอยู่บริเวณตึกหลัง ภรรยาของเขา เผิงซิ่วเหลียน กำลังพิงหัวเตียง อาศัยแสงจากโคมไฟหัวเตียงอ่านหนังสือพิมพ์ 'หลิงซิงรื่อเป้า' ที่รวบรวมแต่ข่าวแปลกๆ ของดาราและนักร้อง พอเห็นสามีเดินเข้ามา เธอก็พับหนังสือพิมพ์วางไว้บนโต๊ะหัวเตียง ยืดตัวขึ้นประคองถ้วยซุปรังนกตุ๋นที่อุณหภูมิกำลังพอดีส่งให้ฉู่เย่าจง เขารับไปดื่มจนหมดอย่างช้าๆ เผิงซิ่วเหลียนก็หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดคราบซุปที่มุมปากให้สามีอย่างเบามือ จากนั้นทั้งคู่ก็ล้มตัวลงนอน

"เลขาของอาซิ่น... จะไม่ทำงานที่ลี่คังแล้วจริงๆ เหรอคะ? ตอนกินข้าวเย็น ฉันได้ยินอาซิ่นบอกว่า วันนี้เลขาซ่งไปเช่าตึกแถวชั้นหนึ่งแถวถนนเกาเจียในไซอิงปุ่นแล้ว" คืนนี้เผิงซิ่วเหลียนยังไม่รีบปิดไฟ แต่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถามสามี

เธอเป็นคนที่มีนิสัยไม่ชอบแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นมาแต่ไหนแต่ไร และไม่มีมาดความเป็นนายหญิงใหญ่ของตระกูลเศรษฐีเลยแม้แต่น้อย ยิ่งเข้ามาอยู่ในฐานะภรรยาคนที่สอง เธอยิ่งไม่เคยวางก้ามเป็นนายหญิงของบ้านตระกูลฉู่ วันๆ เอาแต่เย็บปักถักร้อย ฟังงิ้ว และอบรมสั่งสอนฉู่เสี้ยวจื้อ ไม่เคยเข้ามาก้าวก่ายเรื่องธุรกิจของตระกูลฉู่เลยสักนิด ถ้าจะมีเรื่องให้ห่วง ก็คงมีแค่ลูกชายสองคนที่เธอเบ่งออกมาเองเท่านั้น ฉู่เสี้ยวจื้อยังเด็กนัก ตอนนี้ก็เลี้ยงดูและส่งเสียให้เรียนหนังสืออยู่ใกล้ตัว สิ่งเดียวที่เธอเป็นห่วงในตอนนี้ก็คือฉู่เสี้ยวซิ่น เธอรู้ดีว่าลูกชายของเธอมีความสามารถแค่ไหน การที่ลี่คังสามารถฮุบกิจการของตระกูลจางมาได้ในเวลาสั้นๆ ราวงูเหลือมกลืนช้าง และการที่ฉู่เสี้ยวซิ่นได้เป็นผู้พิพากษาสันติสมทบทั้งหมดนี้ล้วนเป็นฝีมือการวางแผนของเลขาหนุ่มที่ชื่อซ่งเทียนเย่าทั้งสิ้น เธอเป็นห่วงว่าตอนนี้ฉู่เสี้ยวซิ่นถูกดันขึ้นไปอยู่บนที่สูง จนเป็นที่จับตามองของหลายฝ่าย แต่ซ่งเทียนเย่าคนที่คอยผลักดันให้เขามาถึงจุดนี้กลับสละตำแหน่งไป ลูกชายของเธอที่มีนิสัยแบบนั้น หากไม่มีซ่งเทียนเย่าคอยช่วยเหลือดูแล อาจจะพลาดพลั้งตกลงมาเจ็บหนักได้

"ถ้าฉันใช้บารมีบีบบังคับให้เขาอยู่ เขาก็คงต้องยอมอยู่ช่วยงานตระกูลฉู่ต่อไปแหละ อาจงก็เคยถามฉันเหมือนกันว่าทำไมไม่รั้งซ่งเทียนเย่าไว้ ความจริงแล้ว ไม่ว่าตอนนี้อาเย่าจะทำงานให้ตระกูลฉู่หรือไม่ คนนอกก็มองว่าเขาเป็นคนของตระกูลฉู่อยู่ดี ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องไปบังคับให้เขาอยู่ที่ลี่คังของอาซิ่นหรอก จะว่าไป ฉันเองก็ชื่นชมอาเย่าอยู่ไม่น้อย เสียดายที่ไม่มีลูกสาว ไม่งั้นถ้าให้หมั้นหมายแล้วแต่งงานกันไป ก็คงเป็นคู่ครองที่เหมาะสมทีเดียว" ฉู่เย่าจงหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง พูดติดตลกพลางยิ้มว่า: "ถ้ามีลูกสาวแต่งงานกับซ่งเทียนเย่าจริงๆ บางทีลูกเขยที่ 'โจวจื้อหยวน' ราชาทองคำชอบคุยนักคุยหนา อาจจะสู้ไม่ได้ด้วยซ้ำ"

เผิงซิ่วเหลียนยื่นมือไปตีแขนสามีเบาๆ เป็นการขัดจังหวะเรื่องตลกของเขา: "อย่ามาล้อเล่นสิคะ ถ้าอาซิ่นไม่มีเลขาซ่ง ฉันกลัวว่าเขาจะกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนน่ะสิ ที่เลขาซ่งลาออก เป็นเพราะเราให้เงินเดือนเขาน้อยไปหรือเปล่าคะ?"