บทที่ 194 เด็ดดอกไม้

จนกระทั่งถูกซ่งเทียนเย่าจับมือเดินจากถนนไท่เหอไปตามถนนเจียนนีในหว่านจ๋ายเป็นระยะทางกว่าครึ่งกิโลเมตร จนเข้ามาในห้องพักของโรงแรมมอร์ริสันและถูกเขารวบเอวเอนตัวลงบนเตียง เมิ่งหว่านชิงถึงเพิ่งได้สติ พอเห็นซ่งเทียนเย่ากอดตัวเองไว้ ใบหน้าที่เคยเย็นชาก็เริ่มฉายแววตื่นตระหนกและสับสน นี่เธอถูกผู้ชายคนนี้จูงมือเดินจากถนนมาถึงโรงแรมได้ยังไงเนี่ย?

ตอนอยู่บนถนน ซ่งเทียนเย่าแค่จับมือเธอ เดินเล่นคุยกันไปเรื่อยเปื่อยเหมือนคู่รักทั่วไป ทำให้ความเขินอายในตอนแรกของเมิ่งหว่านชิงค่อยๆ จางหายไป ซ่งเทียนเย่าชวนคุยตั้งแต่บทกวี 'ซือจิง' และ 'ฉู่ฉือ' ลามไปจนถึงศิลปะการเขียนพู่กันจีน การตัดเย็บเสื้อผ้า และอาหารจีนหลากหลายตำรับ ซึ่งล้วนแต่เป็นหัวข้อที่เธอสนใจทั้งสิ้น โดยเฉพาะเรื่องแปลกใหม่หลายเรื่องที่ซ่งเทียนเย่าเล่าให้ฟัง เธอไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะซักถามด้วยความอยากรู้ และต้องใช้เวลาคิดตามสักพักถึงจะพอเข้าใจ

ตอนนี้พอถูกชายหนุ่มคนนี้กอดไว้ในอ้อมแขน แถมยังส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ เมิ่งหว่านชิงก็ตระหนักได้ว่า ผู้ชายคนนี้จงใจโยนหัวข้อที่เธอสนใจมาหลอกล่อให้เธอถามและคิดตาม จนเธอเดินตามเขามาถึงโรงแรมโดยไม่รู้ตัว

เมื่อซ่งเทียนเย่าเห็นใบหน้าของเมิ่งหว่านชิงที่เปลี่ยนจากตื่นตระหนก เป็นสับสน และสุดท้ายก็เบิกตากว้างมองเขาด้วยความเขินอายระคนโกรธเคือง เขาก็อดขำกับปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็วนั้นไม่ได้ สีหน้าแบบนี้ทำให้สาวงามวัยทำงานที่ปกติมักจะดูสวยสง่าเย็นชา มีเสน่ห์เย้ายวนขึ้นมาทันที ซ่งเทียนเย่าพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างของเมิ่งหว่านชิงไว้ ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วพูดว่า: "เพิ่งนึกขึ้นได้เหรอ? สายไปแล้วล่ะ"

เมิ่งหว่านชิงยื่นมือทั้งสองข้างออกไปหมายจะดันหน้าอกซ่งเทียนเย่าไว้เบาๆ ไม่ให้เขาทาบทับลงมา แต่ซ่งเทียนเย่ากลับหยุดชะงักและมองหน้าเธอเสียก่อน การหยุดชะงักอย่างกะทันหันของซ่งเทียนเย่าทำให้เมิ่งหว่านชิงผงะ เธอละมือจากหน้าอกเขา กัดริมฝีปาก เอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ ว่า: "คุณ..."