บทที่ 199 ธุรกิจ

"อาเย่า หนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษที่นายอยากได้ แล้วก็นิตยสารภาษาอังกฤษที่ให้ฉันช่วยไปยืมมาจากห้องสมุดมหาวิทยาลัยเมื่อวาน อ้อ แล้วก็อาหารเช้าด้วย" พอเห็นซ่งเทียนเย่าเดินเข้ามาในห้องสมุด คังลี่ซิ่วบรรณารักษ์ห้องสมุดคณะอักษรศาสตร์จีน ก็หยิบหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษสารพัดหัว นิตยสาร และอาหารเช้าที่ซื้อติดมือมาระหว่างทางออกมาจากเคาน์เตอร์บริการ

ซ่งเทียนเย่าวางเงินสองเหรียญไว้บนเคาน์เตอร์ รับนมกล่องกับขนมปังหน้าสับปะรดมา ก่อนจะพูดกับคังลี่ซิ่วว่า "ขอบคุณมากครับพี่ซิ่ว"

จากนั้นเขาก็ยืนคาบขนมปัง พลิกอ่านหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ส่วนคังลี่ซิ่วก็เริ่มทำความสะอาดห้องสมุดซึ่งเป็นกิจวัตรประจำวันของเขาทุกเช้า มือถือผ้าขี้ริ้วเช็ดชั้นหนังสือ ปากก็บ่นงึมงำไปว่า "อาเย่า นายมานั่งอ่านหนังสือที่ห้องสมุดทุกวัน จะสองเดือนแล้วนะ นายไม่ต้องทำงานทำการหรือไง? อายุยังน้อย อย่าเอาแต่อ่านหนังสือจนกลายเป็นหนอนหนังสืองมงายล่ะ นายก็รู้ภาษาอังกฤษ แถมยังจดบันทึกเป็นระเบียบเรียบร้อย ถึงจะไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัย แต่ถ้าไปสมัครงานบริษัทใหญ่ๆ ก็ต้องได้งานทำแน่ๆ เต็มที่นายก็ยืมบัตรฉัน ยืมหนังสือกลับไปอ่านที่บ้านตอนดึกๆ ก็ได้นี่นา จะได้ทั้งหาเงินทั้งอ่านหนังสือ ไม่เสียเปล่าทั้งสองอย่าง"

ระยะเวลาสองเดือน ทำให้เขากับซ่งเทียนเย่าสนิทสนมกันมาก ชายหนุ่มคนนี้แทบจะเป็นคนที่รักการอ่านที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมาตลอดสามปีที่ทำงานเป็นบรรณารักษ์ที่นี่ ทุกวันพกสมุดจด ปากกาหมึกซึม หรือแม้กระทั่งขวดหมึกมาเอง นั่งอ่านทีละหลายๆ ชั่วโมง ตั้งใจกว่านักศึกษาหลายคนตอนเรียนซะอีก

ห้องสมุดแห่งนี้เป็นของเฝิงผิงซาน นักบุญผู้ใจบุญที่บริจาคให้มหาวิทยาลัยฮ่องกง ข้อแม้เดียวตอนบริจาคคือต้องเปิดให้บุคคลทั่วไปเข้าใช้บริการฟรี แต่เปิดมาตั้งนานก็แทบไม่มีชาวบ้านธรรมดาเข้ามาใช้บริการเลย เพราะทุกคนต้องดิ้นรนทำมาหากิน นานๆ ทีจะมีคนแวะมาอ่านนิยายหรือบทความเล่นๆ บ้าง แต่คนที่มานั่งอ่านพวกบันทึกประวัติศาสตร์เศรษฐกิจหรือเอกสารวิชาการน่าเบื่อๆ แบบซ่งเทียนเย่านั้น แทบจะไม่มีเลย