บทที่ 200 ฉันจะได้เป็นเถ้าแก่เหรอ?

ซือเยี่ยฮุยกับจิ่วเหวินหลงเช่ารถบรรทุกเล็กไปรับซื้อผักจากชาวบ้านในเขตนิวเทอร์ริทอรีส์และเกาลูนทุกวัน จากนั้นก็นำขึ้นเรือข้ามฟากไปแลกของที่ค่ายทหารฝั่งเกาะฮ่องกง ถึงแม้ซือเยี่ยฮุยจะมักโดนซ่งเทียนเย่าด่าว่าซื่อบื้อ ไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือ แต่เขาก็มีข้อดีอย่างหนึ่งคือ ว่านอนสอนง่าย ซ่งเทียนเย่าสั่งไม่ให้เขาไปเอาเปรียบพวกทหารอังกฤษเหมือนพ่อค้าผักคนอื่นๆ ที่เห็นแก่ได้ เขาก็ทำตามอย่างเคร่งครัด ตอนแรกๆ แค่พอมีกำไรนิดหน่อยหลังจากหักค่าเช่ารถและค่าเรือข้ามฟาก บางครั้งถ้าผักขึ้นราคากะทันหันก็ขาดทุนค่าน้ำมันด้วยซ้ำ แต่พอจิ่วเหวินหลงแผลหายดี พวกเขาก็เลิกเช่ารถบรรทุก เปลี่ยนมาใช้ไม้คานหาบผักไปส่งเอง นั่งเรือข้ามฟาก ต่อรถรางไปส่งถึงค่ายทหารวันละสองรอบ เช้าและบ่าย

ถ้าพูดถึงเรื่องชกต่อย ซือเยี่ยฮุยสิบคนก็คงสู้จิ่วเหวินหลงคนเดียวไม่ได้ แต่ถ้าเป็นเรื่องหาบของหนักเดินไกลๆ จิ่วเหวินหลงที่ฝึกวิทยายุทธมาหลายปี กลับสู้ซือเยี่ยฮุยที่เคยเป็นคนส่งข่าว เดินเท้าข้ามเขาข้ามน้ำมาโชกโชนไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

แถมจิ่วเหวินหลงยังมีอาการบาดเจ็บเรื้อรังที่เท้า ถ้าเดินช้าๆ ก็ดูเหมือนคนปกติ แต่ถ้าวิ่งหรือเดินเร็ว ก็จะเห็นได้ชัดว่าเดินกะเผลก

"พี่ฮุย เลขาซ่งคนนั้นอุตส่าห์ให้พี่เช่ารถบรรทุก ทำไมพี่ต้องมาเหนื่อยหาบเองด้วยล่ะ? เช่ารถเหมือนเดิมไม่ดีกว่าเหรอ?" พอขึ้นเรือข้ามฟาก จิ่วเหวินหลงก็วางหาบลง ยืดหลังเดินไปรับลมที่ริมระเบียงเรือ เช็ดเหงื่อพลางหันไปถามซือเยี่ยฮุยที่กำลังเอาผ้าเช็ดเหงื่ออยู่เหมือนกัน

รอจนซือเยี่ยฮุยเช็ดเหงื่อเสร็จ ก็หันมาถลึงตาใส่จิ่วเหวินหลง จิ่วเหวินหลงงง ก้มดูเสื้อผ้าตัวเองก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติ เลยถามไปว่า: "มีอะไรเหรอพี่? ผมก็ล้างหน้าตอนเช้าแล้วนี่"