บทที่ 201 ก่อนออกจากฮ่องกง

"นายบอกว่านายทหารพลาธิการให้นายช่วยรับซื้อผักกับเสบียงอาหารให้พวกเขางั้นเหรอ? งั้นก็ทำไปสิ นายก็ทำงานนี้มาตั้งนานแล้ว เรื่องแค่นี้ไม่ต้องถ่อมาถามฉันถึงนี่หรอกมั้ง?" พอเดินพ้นประตูห้องสมุด ซ่งเทียนเย่าก็หันไปพูดกับซือเยี่ยฮุยที่เดินตามหลังมาติดๆ

จิ่วเหวินหลงที่ยืนรออยู่ใต้ต้นเพาโลเนียไกลๆ พอเห็นซือเยี่ยฮุยเดินออกมาพร้อมซ่งเทียนเย่า เขาก็รีบกะเผลกเท้าเดินเร็วๆ เข้าไปใกล้ประตูห้องสมุด อยากจะเห็นหน้าตาของเลขาซ่งที่ซือเยี่ยฮุยเอาแต่พูดถึงนักหนาสักหน่อย

"ไม่ใช่ละมั้งเนี่ย? ผมนึกว่าอย่างน้อยๆ ก็ต้องอายุสามสิบอัพซะอีก หน้าตายังดูเด็กกว่าผมอีกนะ พี่ฮุย นี่ลูกชายเลขาซ่งเหรอ?" จิ่วเหวินหลงทนเชื่อไม่ได้จริงๆ ว่าซ่งเทียนเย่าผู้กว้างขวางและเก่งกาจที่ซือเยี่ยฮุยเล่าให้ฟัง จะเป็นแค่เด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับเขา เลยโพล่งถามออกไปเสียงดัง

ซ่งเทียนเย่าปรายตามองจิ่วเหวินหลงที่อยู่ไม่ไกล ไม่ได้สนใจคำพูดของอีกฝ่าย แล้วหันไปพูดกับซือเยี่ยฮุยต่อว่า: "ที่ฉันเตือนว่าอย่าไปกอบโกยกำไรจากพวกฝรั่ง ก็เพื่อรอโอกาสวันนี้นี่แหละ ถ้านายทำตัวเหมือนพ่อค้าผักคนอื่นๆ ที่เห็นพวกมันเป็นไอ้โง่ คอยแต่จะเอาเปรียบ โอกาสดีๆ แบบนี้ก็คงไม่ตกมาถึงนายหรอก พวกฝรั่งมันไม่ได้โง่นะ ของหมดอายุพวกนั้นนายจะเอาไปเยอะแค่ไหนมันก็ไม่ว่าหรอก แต่พอถึงตาพวกมันต้องควักเงินซื้อของบ้าง มันก็ต้องเลือกคนที่ให้ราคาถูกที่สุดและไว้ใจได้ที่สุดอยู่แล้ว ซึ่งตอนนี้ก็คือนายไง"

ซือเยี่ยฮุยก้มหน้า เกาหัวแกรกๆ: "เลขาซ่งครับ แต่พวกฝรั่งจะให้ผมไปหาโกดังเล็กๆ เก็บผักกับเสบียงอาหาร แล้วยังให้ไปจดทะเบียนบริษัท เปิดบัญชีธนาคารให้เรียบร้อย เพื่อที่มันจะได้โอนเงินเข้าบัญชีได้โดยตรง ผม... ผมทำไม่เป็นหรอกครับ ผมเป็นแค่รับซื้อผักจากชาวบ้าน ให้ไปเป็นเถ้าแก่เนี่ยผมทำไม่ได้หรอก ให้เลขาซ่งเป็นเถ้าแก่ดีกว่าครับ ส่วนผมก็จะเป็นคนคอยขับรถส่งอาหารส่งผักให้พวกฝรั่งเหมือนเดิม"