บทที่ 202 หลินอวี๋จิ้ง

ณ ชั้นสองของบ้านหลังเล็กๆ บริเวณตีนเขาเอ๋อโถวซาน หลินอวี๋จิ้งล้างมือเสร็จ ก็เริ่มใช้พู่กันบรรจงคัดลอกบทสวดมนต์ด้วยตัวอักษรข่ายซูขนาดเล็กอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย:

"พระพุทธองค์ทรงตรัสว่า จงระวังเหตุที่ก่อให้เกิดผล บิดาผู้ล่วงลับ หลินซีเจิน ผู้เป็นเจ้าของสวนหลิน สามีผู้ล่วงลับ ซ่งชุนเหริน ทั้งสองท่านล้วนประสบเคราะห์กรรมเสียชีวิตอย่างน่าอนาถ ญาติพี่น้องต่างโศกเศร้าเสียใจอย่างสุดซึ้ง เจ็บปวดจนไม่อยากมีชีวิตอยู่ ลูกขอนำพลังอันศักดิ์สิทธิ์แห่งพระพุทธองค์ ช่วยให้พวกเขาหลุดพ้นจากวัฏสงสาร ขอตั้งจิตอธิษฐาน..."

ทันทีที่เธอคัดลอกบทสวดมนต์จบ เสียงแตรรถยนต์ก็ดังขึ้นพอดี เธอเดินออกจากบ้านหลังเดี่ยวที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวหลังนี้ มองลงไปที่ถนนลูกรังบนเขาไกลๆ เฝิงอวิ่นจือ ลูกสาววัย 15 ปีของเธอ กำลังก้าวลงจากรถฟอร์ด 49 อย่างมีมารยาท ยืนโค้งคำนับขอบคุณคนขับรถอยู่ข้างหน้าต่างฝั่งคนขับ แล้วถึงสะพายกระเป๋านักเรียนเดินมาหาแม่ที่ออกมายืนรอรับ

"แม่คะ หนูเลิกเรียนแล้วค่ะ"

หลินอวี๋จิ้งยืนอยู่หน้าบ้าน ค้อมศีรษะให้คนขับรถที่มองไม่เห็นตัวซึ่งอยู่ไกลๆ เป็นการขอบคุณเช่นกัน รอจนรถยนต์หันหัวกลับแล้วขับออกไป เธอถึงพาผู้เป็นลูกสาวเดินเข้าบ้าน แม้บ้านสองชั้นหลังนี้จะตั้งอยู่บนเขา แต่เขาเอ๋อโถวซานก็ไม่ใช่เขาที่มีวิวทิวทัศน์สวยงามอย่างเขาเกอฟู่ซาน หรือเขาวิกตอเรียพีคที่นี่เป็นเพียงภูเขารกร้างทางตอนใต้ของคอสเวย์เบย์ (Causeway Bay) ทั้งไม่มีวิวสวยๆ แถมยังสูงเกินไป จึงไม่มีพวกรัฐมนตรีหรือเศรษฐีมาสร้างบ้านพักตากอากาศเหมือนบนเขาวิกตอเรียพีค นอกจากโรงละครหลินอู่ไถที่ตีนเขา และที่ดินทางฝั่งตะวันตกของตีนเขาที่ถูกบริษัทหนังเช่าไปทำสตูดิโอถ่ายทำแล้ว บนเขานี้ก็มีแค่บ้านสองชั้นหลังนี้หลังเดียวเท่านั้น