บทที่ 203 ถังป๋อฉี

ตอนที่ซ่งเทียนเย่าเดินออกจากสนามบินนานาชาติซานฟรานซิสโก เขาปรับนาฬิกาข้อมือตามเวลาท้องถิ่นของอเมริกาที่ทางสนามบินแจ้งไว้ หลังจากนั่งเครื่องบินมาเกือบยี่สิบชั่วโมง ตอนที่ขึ้นเครื่องที่ฮ่องกงก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว แต่ตอนนี้พอเดินออกจากสนามบิน ซานฟรานซิสโกก็ยังคงถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดของยามราตรี ทำให้ซ่งเทียนเย่ารู้สึกไม่ค่อยชินเท่าไหร่

เขาเดินตามฝูงชนผู้โดยสารที่เพิ่งลงจากเครื่องออกมาทางประตูผู้โดยสารขาออก ภายนอกสนามบินสว่างไสวไปด้วยแสงไฟจากเสาไฟและป้ายนีออนหลากสีสัน ผู้คนที่มารอรับต่างก็เขย่งเท้าชะเง้อมอง หรือไม่ก็ชูป้ายชื่อที่ทำขึ้นลวกๆ เพื่อรอรับคนที่ตนมารับ

เที่ยวบินตรงจากฮ่องกงมาซานฟรานซิสโกเที่ยวนี้มีผู้โดยสารชาวจีนไม่ค่อยเยอะ ซ่งเทียนเย่าเลยไม่ต้องใช้ความพยายามมากนัก ก็มองเห็นคนที่มารอรับเขา ซึ่งกำลังเบียดตัวอยู่กลางกลุ่มผู้หญิงผิวขาว ชูป้ายชื่อของเขาอยู่ คนคนนั้นคือ 'ถังป๋อฉี' ลูกพี่ลูกน้องของถังเหว่ยหยวน หนึ่งในแก๊งลูกคุณหนูเพื่อนเที่ยวของฉู่เสี้ยวซิ่น

"คุณคือพี่ฉีใช่ไหมครับ?" ซ่งเทียนเย่าเดินเข้าไปหาชายหนุ่มที่ถือป้ายชื่อ แล้วเอ่ยถามอย่างสุภาพ

ชายหนุ่มตรงหน้าหน้าตาหล่อเหลาเอาการ แถมยังแต่งตัวนำแฟชั่นสุดๆ อย่างน้อยซ่งเทียนเย่าก็คิดว่า ตั้งแต่เขากลับชาติมาเกิด ผู้ชายคนนี้คือคนที่หล่อที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา ไม่ว่าจะเป็นฉู่เสี้ยวซิ่น ฉู่เสี้ยวจง จางอวี้เหลียง จางอวี้ฉี หรือแม้แต่ตัวเขาเอง ถ้ายกเรื่องบุคลิกภาพหรือภูมิหลังทิ้งไป วัดกันที่หน้าตาล้วนๆ ก็คงเทียบอีกฝ่ายไม่ได้