บทที่ 206+207 หน้ากากกับหน้ากาก

ซ่งเทียนเย่าและถังป๋อฉีแกล้งทำเป็นพ่อค้าที่จะมาเปิดร้านขายวิกผมในไชน่าทาวน์ของซานฟรานซิสโกและลอสแอนเจลิส ทั้งสองถือวิกผมที่เพิ่งซื้อมา เข้าเยี่ยมชมโรงงานผลิตวิกผมแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในเซาท์เบย์ของซานฟรานซิสโก เถ้าแก่ของโรงงานผลิตวิกผมเป็นชาวยิว ในขณะที่ชาวยิวคนอื่นๆ ทั่วโลกต่างพากันเดินทางไปยังอิสราเอลเพื่อเฉลิมฉลองที่ชาวยิวมีประเทศเป็นของตัวเอง ชาวยิวคนนี้กลับเลือกที่จะอยู่ในซานฟรานซิสโกเพื่อหาเงินสักก้อนก่อน ค่อยกลับไปช่วยสร้างประเทศอิสราเอล

โรงงานผลิตวิกผมแห่งนี้มีขนาดไม่ใหญ่นัก มีแผนกการผลิตเพียงแผนกเดียว และมีเครื่องจักรสายพานการผลิตอยู่สองชุด ตั้งแต่ขั้นตอนการซักล้างไปจนถึงการจัดทรงล้วนใช้เครื่องจักรทำงานทั้งหมด มีพนักงานเพียงสิบคนก็สามารถขับเคลื่อนโรงงานผลิตวิกผมให้ทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพแล้ว

"ช่วงนี้วิกผมพวกนี้ดูเหมือนจะขายดีมากในแคลิฟอร์เนีย ผมเลยกะว่าจะเปิดร้านขายวิกผมสองสาขาแรกที่ไชน่าทาวน์ในซานฟรานซิสโกและลอสแอนเจลิสครับ" ซ่งเทียนเย่าเอ่ยกับเถ้าแก่โรงงานที่เดินพาเขาชมแผนกการผลิต "เครื่องจักรสองชุดนี้ผลิตวิกผมได้เดือนละกี่หัวครับ?"

"ไม่ใช่แค่ในแคลิฟอร์เนียหรอกครับ คุณซ่ง วัยรุ่นทั่วทั้งอเมริกาต่างก็คลั่งไคล้ไอ้ของพวกนี้กันทั้งนั้น ช่างสัก โรงงานเสื้อผ้า และร้านขายวิกผมจะเป็นธุรกิจที่ทำกำไรได้มากที่สุด วัยรุ่นพวกนั้นเปลี่ยนวิกผมกันทุกๆ สองสามวันเลยล่ะ" มาร์คัส เถ้าแก่โรงงานชี้ไปที่เครื่องทอเข็มสูงระบบไฟฟ้าสี่เครื่องที่กำลังทำงานอย่างขะมักเขม้นพลางอธิบาย "ในแต่ละเดือน อุปกรณ์สองชุดในแผนกนี้สามารถผลิตวิกผมที่คุณภาพเทียบเท่าของฝรั่งเศสได้สามร้อยหัว แต่ถ้าทางร้านไม่ได้ต้องการคุณภาพสูงมากนัก ก็อาจจะผลิตได้ถึงสี่ร้อยถึงสี่ร้อยห้าสิบหัวเลยครับ"

ซ่งเทียนเย่าถือวิกผมสีน้ำตาลที่ซื้อมาจากร้าน พลิกดูไปมาแล้วพูดกับมาร์คัสว่า "ดูเหมือนวิกผมแบบนี้จะเอาไปเทียบกับของฝรั่งเศสไม่ได้นะครับ"