บทที่ 215 ความคิดของผู้หญิง

จนกระทั่งกลับถึงบ้าน จอร์จกับแฮร์รี่ก็ยังคงตื่นเต้นไม่หาย ทั้งสองไม่ได้รีบกลับห้องไปพักผ่อน แต่กลับมานั่งยองๆ สูบบุหรี่มวนของอินเดียคุยกันอยู่ที่หน้าร้านขายของชำของตัวเอง

จอร์จหันไปถามแฮร์รี่: "แกคิดว่าคำพูดของซ่งเทียนเย่าน่าเชื่อถือแค่ไหน? เปียผมผู้หญิงเส้นละหนึ่งดอลลาร์ฮ่องกงเลยนะ"

แฮร์รี่พ่นควันบุหรี่ออกมา: "ก็เขาบอกชัดเจนแล้วนี่ ว่าจะทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรกับเรา แถมยังจะจ่ายมัดจำล่วงหน้าให้เราก่อนตั้งหนึ่งหมื่นดอลลาร์ฮ่องกงด้วย แล้วเหตุผลของเขาก็สมเหตุสมผลดี ตอนนี้จีนแผ่นดินใหญ่กำลังทำสงครามเกาหลีอยู่ สหประชาชาติคงไม่อยากเห็นคนจีนเอาผมไปแลกเป็นเงินหรือเสบียงได้หรอก การเลือกใช้วัตถุดิบจากอินเดียถือว่าปลอดภัยที่สุดแล้ว"

"เปียผมผู้หญิงเส้นละสิบไปซะงั้นเหรอ? ไม่ถึงสิบไปซะหรอก บางรัฐเล็กๆ แค่ห้าไปซะก็ซื้อได้แล้ว" จอร์จรู้เรื่องสถานการณ์ในอินเดียดี จึงพูดด้วยความมั่นใจ: "ยิ่งถ้าเป็นตามหมู่บ้านในพื้นที่ที่มีความขัดแย้งทางศาสนารุนแรงนะ เผลอๆ แค่สองไปซะก็แลกผมมาได้แล้ว"

"งั้นเราลองดูดีไหมล่ะ?" แฮร์รี่เอานิ้วลูบริมฝีปาก ลองหยั่งเชิงถามพี่ชาย: "อย่างน้อยซ่งเทียนเย่าก็พูดถูกเรื่องนึงนะ ธุรกิจนี้ยิ่งกว้านซื้อได้เยอะก็ยิ่งกำไรบาน แถมถ้าเรากุมช่องทางการรับซื้อผมจากอินเดียไว้ในมือได้นะ ในเมื่อเขาทำวิกผมแล้วรวยได้ ต่อไปก็ต้องมีคนจีนคนอื่นแห่มาทำตามแน่ๆ ถึงตอนนั้นเราก็อาจจะขอขึ้นราคากับซ่งเทียนเย่าได้เลย ถ้าเขาไม่ยอมขึ้นให้ เราก็เอาผมไปขายให้พ่อค้าคนอื่นแทน แน่นอนว่านั่นเป็นเรื่องของอนาคต แต่ตอนนี้ฉันว่านี่คือโอกาสทองเลยนะ เราเป็นคนอินเดีย ถ้าเราทำผลงานได้ดี ต่อให้วันหน้าเขาอยากจะหาคนอินเดียที่ไว้ใจได้คนอื่นไปรับซื้อผมแทนเรา พวกคนอินเดียที่นั่นก็ไม่มีทางขายให้คนอื่นหรอก เราจะเป็นซัพพลายเออร์รายใหญ่ที่สุดเลยล่ะ"