บทที่ 214 ท่าเรือ

เมื่อซือเยี่ยฮุยไปถึงท่าเรือไซกง ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว แสงตะเกียงแก๊สที่จุดขึ้นประปรายบนท่าเรือทำให้เขารู้สึกตาลาย เขาเดินฝ่าดงสินค้าในลานขนถ่ายอยู่นาน ในที่สุดก็พบจิ่วเหวินหลงที่ยังคงถูกจับแก้ผ้าล่อนจ้อนและถูกแขวนค้างไว้บนโครงเหล็กขนของ

ด้วยระยะทางที่ค่อนข้างไกล ซือเยี่ยฮุยจึงเห็นแค่เลือนรางว่าจิ่วเหวินหลงกำลังถูกคนลงไม้ลงมือทำร้าย เขาตั้งใจจะวิ่งเข้าไปหา แต่กลับถูกคนงานแบกหามสองคนเข้ามาขวางไว้ "เฮ้ย จะดูงิ้วก็ถอยไปยืนดูไกลๆ อยากเจ็บตัวหรือไง? ถอยออกไป!"

"นั่นเหมือนจะเป็นน้องชายผม ผมมาขอร้องลูกพี่ชิง!" ขาของซือเยี่ยฮุยสั่นพั่บๆ ด้วยความกลัว แต่ก็ยังคงอ้าปากอธิบายกับชายฉกรรจ์หน้าตาดุดันทั้งสองคน

ลูกน้องของฮั่นจินชิงทั้งสองคนมองประเมินซือเยี่ยฮุย "น้องชายแกเหรอ? แกอยู่แก๊งสิบสี่เคเหรอ?"

"ผม... ผมไม่ใช่นักเลง ผมเป็นแค่คนส่งผัก หมอนั่นเป็นน้องชายที่คอยช่วยผมส่งผักทุกวัน เขาขยันทำงานมาตลอด พี่ช่วยพาผมไปพบลูกพี่ชิงหน่อยเถอะ ขอให้ลูกพี่ชิงเมตตาปล่อยเขาไปสักครั้ง" ซือเยี่ยฮุยเหงื่อแตกพลั่ก พยายามฝืนยิ้มประจบประแจงทั้งสองคน