บทที่ 213 ขุดหลุมพราง

เมื่อมาดามเบสเดินเข้ามาในห้องทำงานเป็นครั้งที่สอง เพื่อเตือนสามีว่าถึงเวลาเข้านอนแล้ว สือจื้ออี้ก็ยังคงเปิดอ่านสมุดโน้ตที่ซ่งเทียนเย่ายื่นให้ตอนมื้อค่ำอยู่

เนื้อหาในสมุดโน้ตเล่มนี้ หากเอาไปให้นักการเมืองคนไหนอ่าน ส่วนใหญ่ก็คงแค่ยิ้มหยันแล้วโยนทิ้งไป เพราะมันไม่ได้มีความลึกซึ้งหรือชวนให้ขบคิดอะไรมากมาย เป็นเพียงแค่ความคิดเห็นของพ่อค้าที่แสวงหาผลกำไรเท่านั้น

แต่สำหรับสือจื้ออี้ เขากลับรู้สึกว่าตัวอักษรในสมุดโน้ตเล่มนี้ของซ่งเทียนเย่า มันช่างเกาได้ถูกที่คันเสียจริงๆ ถ้าซ่งเทียนเย่าเอาแต่พูดจาฉอดๆ อวดอ้างว่าตัวเองรู้รอบด้าน ทั้งเรื่องภูมิศาสตร์ ดาราศาสตร์ สถานการณ์โลก หรือวิกฤตการเมือง สือจื้ออี้ก็คงโยนสมุดโน้ตเล่มนี้ลงถังขยะไปนานแล้ว แต่ซ่งเทียนเย่าไม่ได้ทำแบบนั้น เขาเพียงแค่วิเคราะห์สถานการณ์ธุรกิจในฮ่องกงปัจจุบันและทางออกที่เป็นไปได้ จากมุมมองของพ่อค้าล้วนๆ

สนธิสัญญาสันติภาพซานฟรานซิสโกกับญี่ปุ่นเพิ่งจะมีการลงนามโดยสี่สิบแปดประเทศที่ซานฟรานซิสโก สหรัฐอเมริกา เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ความจริงแล้ว ก่อนที่จะมีการประกาศสนธิสัญญานี้ คนที่ติดตามข่าวสารและสถานการณ์บ้านเมืองมาตลอด โดยดูจากการพัฒนาอุตสาหกรรมของญี่ปุ่นในช่วงสองปีที่ผ่านมา และท่าทีของอเมริกาที่มีต่อญี่ปุ่น ก็พอจะเดาเค้าลางได้บ้างแล้ว

ในวันเดียวกันที่มีการลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพ อเมริกาและญี่ปุ่นก็ได้ลงนามใน "สนธิสัญญาความมั่นคงระหว่างอเมริกาและญี่ปุ่น" อีกด้วย ซึ่งถือว่าญี่ปุ่นได้กลายมาเป็นพันธมิตรทางทหารของอเมริกาอย่างเป็นทางการ ในช่วงที่สงครามเกาหลีกำลังดุเดือด ทำให้ญี่ปุ่นกลายเป็นฐานทัพและศูนย์ส่งกำลังบำรุงของอเมริกาในเอเชียอย่างเป็นทางการ