บทที่ 217 พี่เหวินของจิ่วเหวินหลง

คำพูดอันเหี้ยมเกรียมของเหยียนสยงทำเอาหลวี่เล่อถึงกับตกใจ หลวี่เล่ออยู่ในกรมตำรวจมาหลายปี เขาแทบจะยึดอาชีพตำรวจเป็นเหมือนการทำธุรกิจ เน้นความประนีประนอมเพื่อสร้างความมั่งคั่ง เบื้องบนก็คอยประจบเอาใจเจ้านาย เบื้องล่างก็ใช้ทั้งพระเดชและพระคุณ ตรงกลางก็คอยดึงพวกนักเลงเข้าพวก เรียกได้ว่าพลิกแพลงเข้าได้กับทุกฝ่ายอย่างแนบเนียน หลายปีมานี้หลวี่เล่อแทบจะไม่มีโอกาสได้ชักปืนยิงใครเลย

สำหรับคนที่ใช้สมองเอาตัวรอดในกรมตำรวจอย่างเขา จะให้ไปทำเรื่องโง่ๆ แบบเหยียนสยงที่เอะอะก็ยัดข้อหาฆ่าคนจนล่วงเกินคนไปทั่ว ย่อมเป็นไปไม่ได้ เขาชอบเล่นงานลับหลังมากกว่า ฆ่าคนแบบเลือดไม่เปื้อนมือ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ได้ฉายาว่าเสือยิ้มยากมาหรอก

แต่ตอนนี้มันตกกระไดพลอยโจนไปแล้ว ทั้งสองคนต่างเอาปืนจ่อหัวกัน ท่ามกลางสายตาของพวกนักเลงที่จ้องมองอยู่ ถ้าหลวี่เล่อยอมถอยให้ก้าวหนึ่ง เขาก็จะกลายเป็นบันไดให้เหยียนสยงเหยียบขึ้นไปทันที และจะกลายเป็นตัวตลกในวงการนักเลง แต่ถ้าไม่ถอย เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคนเถื่อนอย่างเหยียนสยงจะกล้าลั่นไกจริงๆ หรือเปล่า

"สอง!" นับตั้งแต่คืนที่ลั่นไกฆ่าคนจนมือเปื้อนเลือด สภาพจิตใจและบุคลิกของเหยียนสยงก็เปลี่ยนไป อย่างน้อยแววตาและสีหน้าของเขาก็ดูเหนือกว่าหลวี่เล่อที่ยังไม่เคยฆ่าใคร ตอนนี้น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบขณะนับเลข

เมื่อเห็นสีหน้าของหลวี่เล่อที่เผยออกมาแวบหนึ่งหลังจากเขาพูดจบ เหยียนสยงก็มั่นใจแล้วว่าอีกฝ่ายไม่กล้ายิงแน่ แต่เขาเหยียนสยงกล้า คนหนุนหลังหลวี่เล่อก็มีแค่เจ้อกูไช่ พ่อตาแห่งแก๊งเหอเซิ่งเหอ ขนาดถานฉางซานที่รุ่นราวคราวเดียวกับเจ้อกูไช่ เขายังฆ่ามาแล้ว นับประสาอะไรกับแค่ลูกเขยของเจ้อกูไช่ ทำไมเขาจะไม่กล้า เป็นถึงลูกพี่ถ้าไม่ออกโรงแทนลูกน้อง วันหน้าพวกอาเยว่จะมองเขาอย่างไร?