บทที่ 218 แกไปได้

ช่วงนี้ฉีเหว่ยเหวิน ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและเติมเต็ม เธอเช่าบ้านไม้สองชั้นอยู่ในกำแพงเมืองเกาลูน ทุกเช้าเธอจะไปสอนเลขเด็กๆ ที่โรงเรียนสอนฟรีหลงจิน พอตกบ่าย ตอนที่ซ่งเฉิงชีมาสอนหนังสือเด็กๆ เธอก็จะแวะไปที่บ้านพักคนชรา นั่งจิบชาเล่นหมากรุกกับคนแก่สิบกว่าคน หรือไม่ก็กลับไปปลูกต้นไม้คัดลายมือที่บ้านเช่าของเธอ พอถึงตอนเย็น ก็ต้องรอดูอารมณ์ของซ่งเฉิงชี ถ้าเขาเล่นหมากรุกชนะพวกคนแก่ที่บ้านพักคนชรา หรือแพ้ไม่ค่อยราบคาบเท่าไหร่ เขาก็มักจะให้เด็กๆ มาชวนเธอไปกินข้าวเย็นกับพวกคนแก่ด้วยกัน แต่ถ้าซ่งเฉิงชีแพ้หมดรูป เขาก็คงไม่ชวนฉีเหว่ยเหวินกับพวกคนแก่ดื่มเหล้าหรอก แต่จะกลับไปที่ศาลาขุยซิงเพื่อเปิดตำราหมากรุกศึกษาแทน

ชีวิตที่ห่างไกลจากความวุ่นวายในยุทธจักรแบบนี้ ทำให้ฉีเหว่ยเหวินรู้สึกสบายใจมาก ไม่ว่าจะเป็นซ่งเฉิงชี หรือพวกคนแก่ในบ้านพักคนชรา รวมถึงเด็กๆ สิบกว่าคนที่มาเรียนหนังสือในศาลาขุยซิง จากตอนแรกที่ไม่มีใครอยากจะสนทนาปราศรัยกับเธอ จนถึงตอนนี้ที่ทุกคนเห็นเธอเป็นเหมือนคนในครอบครัว มันทำให้เธอรู้สึกสบายใจและเป็นตัวของตัวเองมากกว่าตอนอยู่แก๊งสิบสี่เค ที่มีลูกน้องคอยล้อมหน้าล้อมหลัง เรียกเธอว่า ท่านหัวหน้าฉี หรือ พี่ใหญ่เสียอีก

ถ้าไม่ใช่เพราะเฉินเยี่ยนหนีลูกศิษย์สาวของเธอแวะมาเยี่ยมที่บ้านไม้คืนนี้ แล้วบังเอิญคุยกันเรื่องที่ซือเยี่ยถาน ให้คนมาถามเฉินเยี่ยนหนีว่ารู้จักจุดโคมฟ้าของแก๊งสิบสี่เคที่ชื่อจิ่วเหวินหลงหรือเปล่า ฉีเหว่ยเหวินก็คงไม่มีทางรู้เลยว่า จิ่วเหวินหลงที่คอยส่งข้าวส่งผักให้บ้านพักคนชราและโรงเรียนสอนฟรีหลงจินมาตลอด จะเป็นคนของแก๊งสิบสี่เคด้วย แถมยังไม่รู้ว่าเขาถูกคนตีจนขาหัก และซือเยี่ยถานที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ทำเป็นไม่รู้จักจิ่วเหวินหลงอีกต่างหาก

คนอื่นอาจจะไม่รู้จักจิ่วเหวินหลง แต่ฉีเหว่ยเหวินรู้จักดี จิ่วเหวินหลงคอยส่งข้าวส่งผักให้ซ่งเฉิงชีและคนแก่ในบ้านพักคนชรามาตลอด และเพราะซ่งเทียนเย่า เคยกำชับไว้ เขาจึงไม่เคยคิดเงินเลยสักแดงเดียว

ซ่งเทียนเย่าอาจจะมองว่าค่าอาหารเลี้ยงคนแก่พวกนี้เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย แต่จิ่วเหวินหลงกลับใส่ใจกับเรื่องนี้มาก บางทีถ้าซือเยี่ยฮุยไม่ค่อยยุ่ง เขาก็จะแวะมาสอนวิชากังฟูให้เด็กๆ หรือพาเด็กๆ ไปขโมยหมาจับกุ้งจับปลามาทำอาหารเลี้ยงพวกคนแก่ที่บ้านพักคนชรา ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ที่โรงเรียนสอนฟรีหลงจินและบ้านพักคนชรา พอเห็นหน้าจิ่วเหวินหลงก็มักจะยิ้มแย้มต้อนรับเสมอ แถมยังยกย่องให้เขาเป็นพ่อพระผู้ใจบุญอันดับหนึ่งอีกด้วย แม้แต่ซ่งเฉิงชีในตอนนี้ เวลาเห็นจิ่วเหวินหลงวิ่งเล่นกับเด็กๆ ก็ไม่ทำหน้าบึ้งคอยดุด่าอีกแล้ว อย่างมากก็แค่ส่ายหัวยิ้มๆ แล้วหันหลังทำเป็นไม่เห็นเท่านั้นเอง