บทที่ 219 สินค้าล็อตใหม่?

ช่วงนี้โหลวเฟิ่งอวิ๋นปล่อยให้จ้าวเหม่ยเจินกับซ่งเหวินเหวินดูแลร้านขายยาฝรั่งไปก่อน ส่วนตัวเธอลงพื้นที่ไปที่เขตอุตสาหกรรมนอร์ทพอยต์ด้วยตัวเอง เพื่อช่วยซ่งเทียนเย่าเลือกหาโรงงาน เนื่องจากผลกระทบจากมาตรการคว่ำบาตรที่รุนแรง ทำให้โรงงานหลายแห่งต้องปิดตัวลงและรอคนมาเซ้งต่อ ซึ่งโรงงานเกือบทั้งหมดก็ตรงตามสเปกที่ซ่งเทียนเย่าต้องการ โหลวเฟิ่งอวิ๋นจึงต้องเดินสายดูโรงงานทีละแห่งจนตาลายไปหมด

ตอนอยู่บ่อนพนัน เธอชินกับการรับมือผู้คนร้อยพ่อพันแม่มาแล้ว พอมาตอนนี้เหล่าเจ้าของโรงงานที่กำลังรอวันเจ๊งต่างก็พากันอ้อนวอนขอให้เธอรับช่วงต่อ แน่นอนว่าฝั่งคนซื้อย่อมเป็นฝ่ายได้เปรียบ เธอเลยโชว์ลีลาต่อรองราคาไปชุดใหญ่ สุดท้ายก็ได้โรงงานทำเป็ดแห้งเก่าขนาดตั้งสี่ห้าพันตารางฟุตมาในราคาค่าเช่าแค่ปีละหนึ่งหมื่นหนึ่งพันดอลลาร์ฮ่องกงเท่านั้น

พูดไปก็น่าสงสารนะ เป็ดแห้งฮ่องกงก็ผลิตที่ฮ่องกง เลี้ยงในฮ่องกง แต่ดันใช้ไข่เป็ดที่ส่งมาจากจีนแผ่นดินใหญ่มาฟัก พอมีมาตรการคว่ำบาตร รัฐบาลอเมริกาก็เลยอ้างว่าเป็ดแห้งพวกนี้ฟักมาจากไข่เป็ดคอมมิวนิสต์ เลยแบนไม่ให้ส่งเป็ดแห้งเข้าตลาดอเมริกาซะงั้น ฝั่งอังกฤษก็ยืนกรานหัวชนฝาว่าเป็ดพวกนี้โตในฮ่องกง กินอาหารฮ่องกง ก็ต้องถือว่าเป็นเป็ดอาณานิคมอังกฤษขนานแท้สิ อเมริกาทำแบบนี้จงใจหาเรื่องกันชัดๆ

เพราะงั้นนักการทูตสองประเทศก็เลยเถียงกันไปมาเรื่องสัญชาติเป็ดผ่านเอกสารราชการกันไม่รู้กี่รอบแล้ว จนป่านนี้ก็ยังตกลงกันไม่ได้

รัฐบาลสองประเทศเอาแต่เถียงกันไปมา แต่พวกโรงงานเป็ดแห้งในฮ่องกงรอไม่ไหวหรอกนะ แค่ไม่ถึงสองเดือน โรงงานเป็ดแห้งเจ้าใหญ่ๆ ที่เน้นส่งออกไปอเมริกาก็ทนแบกรับการขาดทุนไม่ไหว ต้องประกาศปิดตัวไปตามๆ กัน แล้วกลับไปเปิดโรงงานเล็กๆ ที่บ้านแทน โรงงานนี้ก็เหมือนกัน เจ้าของขี้เกียจรอแล้ว เลยยอมตัดใจขายให้โหลวเฟิ่งอวิ๋นในราคาถูกๆ แล้วกลับไปเปิดร้านขายเป็ดแห้งเล็กๆ ที่บ้านแทน เป็ดมันจะสัญชาติไหนก็ช่างหัวมันเถอะ ไม่ขายให้พวกฝรั่งอเมริกันก็ได้ ขายให้คนฮ่องกงกินนี่แหละ