บทที่ 220 แผนลวงนางฟ้า

"ไม่ต้องจ้องขนาดนั้นก็ได้มั้งคะ อาจารย์ออกไปจิบชากับเพื่อน เดี๋ยวตอนเย็นๆ ก็กลับมาแล้ว ตอนนี้เด็กใหม่สามคนกำลังท่องประวัติครอบครัวอยู่ห้องข้างหลังนู่น" หญิงวัยกลางคนบ่นกระปอดกระแปดหลังจากทั้งสองคนเดินเข้ามาในบ้านแล้ว หล่อนจัดการลงกลอนประตูไม้บานเตี้ยจากด้านในอย่างแน่นหนา

พูดไปหล่อนก็เดินไปนั่งที่โถงเล็กๆ หน้าประตู หยิบปอยผมที่ตัดแต่งไว้เรียบร้อยแล้วขึ้นมาเทียบทรง ท่าทางเหมือนคนทำวิกผมจริงๆ แต่ดูๆ ไปแล้ว การทำวิกผมเหมือนจะเป็นแค่งานบังหน้า หน้าที่หลักของหล่อนคือการนั่งเฝ้าประตูตรงนี้มากกว่า

"ช่วงนี้ระวังตัวหน่อยนะ วันก่อนที่ท่าเรือไซกงเพิ่งจะมีเรื่อง พวกนายสิบตำรวจโดนรีดไถไปตั้งสามแสน ไม่มีอะไรหรอก พวกฉันผ่านมาสืบคดี สารวัตรเลยสั่งให้แวะมาเตือนว่าอย่าให้มีเรื่องผิดพลาดอะไร เปิดประตูเถอะ พวกฉันจะกลับสถานีแล้ว" ซ่งเทียนเย่าคาบบุหรี่ กวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

บ้านชั้นเดียวเตี้ยๆ หลังนี้แบ่งเป็นห้องด้านหน้าและด้านหลัง ห้องด้านหน้าก็คือโถงเล็กๆ ที่หญิงวัยกลางคนนั่งเฝ้าอยู่ มีห้องขนาบซ้ายขวา ส่วนห้องด้านหลังต้องเดินผ่านโถงนี้ไป จะมีอีกสองห้องอยู่ด้านใน ลานบ้านเล็กๆ แห่งนี้มีทางออกเพียงทางเดียว ซึ่งก็คือประตูที่ผู้หญิงคนนี้กำลังเฝ้าอยู่

"รู้แล้วล่ะน่า..." หญิงวัยกลางคนแกล้งทำเป็นนั่งจัดทรงวิกผมอยู่บนเก้าอี้พับ แต่สายตากลับลอบมองทั้งสองคนอย่างระแวดระวังอยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งเห็นว่าซ่งเทียนเย่าไม่ได้ผลีผลามบุกเข้าไปในห้อง แค่เตือนให้ระวังตัวแล้วก็ทำท่าจะกลับ หล่อนถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก พอใจชื้นขึ้นมา หล่อนก็เผลอหลุดพูดภาษาถิ่นเซี่ยงไฮ้ออกมาประโยคหนึ่ง