บทที่ 222 อารมณ์ฉุนเฉียวที่โผล่มาอย่างกะทันหัน

หลังจากพาเด็กสาวทั้งสามคนที่ยอมเชื่อฟังและปฏิบัติตามโดยไม่กล้าปฏิเสธขึ้นรถของตน ซ่งเทียนเย่าก็มองผ่านกระจกหลังไปยังเด็กสาวทั้งสามที่นั่งขดตัวกันอยู่เบาะหลัง แล้วเอ่ยถามว่า:

"พวกเธอมีญาติพี่น้องคนไหนอยู่ในฮ่องกงไหม ถ้ามี เดี๋ยวฉันไปส่งให้"

เด็กสาวอีกสองคนไม่กล้าสบตาซ่งเทียนเย่า ได้แต่ก้มหน้าเงียบ มีเพียงเด็กสาวที่เคยขายเสียงร้องเพลงที่โรงน้ำชาลู่อวี่เท่านั้นที่ส่ายหน้า ในช่วงที่เธอจากโรงน้ำชามา เธอก็ได้เจอแค่ซ่งเทียนเย่าเพียงคนเดียวที่พอจะเรียกได้ว่ารู้จักกัน พอนึกถึงเรื่องที่อาจารย์ที่เสมือนญาติผู้ใหญ่ของเธอขายเธอทิ้ง ขอบตาของเธอก็แดงก่ำ ความโศกเศร้าเสียใจและอาการหวาดกลัวที่เก็บงำมาตลอดช่วงเวลานี้ก็พรั่งพรูออกมา จนอดใจไม่ไหวและเริ่มร้องไห้ออกมาเบาๆ

พอเธอร้องไห้ เด็กสาวอีกสองคนก็เริ่มร้องไห้ตาม

ซ่งเทียนเย่าไม่ได้รีบสตาร์ทรถ แต่หยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋าเสื้อสูทส่งไปให้ทางเบาะหลัง รอจนเสียงร้องของเด็กสาวทั้งสามเริ่มแผ่วลง เขาจึงเริ่มสอบถามสถานการณ์ของทั้งสามคนด้วยความใจเย็น