บทที่ 223 ญาติมาเยือน

"ฉันไม่แต่ง!" ซ่งเทียนเย่างงไปนิดนึง หันไปถามโหลวเฟิ่งอวิ๋นอย่างไม่เข้าใจ: "เมื่อกี้เหวินเหวินพูดว่าอะไรนะ?"

โหลวเฟิ่งอวิ๋นกลอกตาใส่ซ่งเทียนเย่า พยายามทำเป็นมองไม่เห็นเด็กสาวสามคนที่ยืนทำตาแป๋วแหวว มองเธออย่างว่าง่ายและสงบเสงี่ยมอยู่ข้างหลังเขา: "ก็ทำตัวเป็นเจ้านายใหญ่ พอถลึงตาใส่ ฉันก็กลัวจนไม่กล้าพูดอะไรแล้วไงล่ะ เพิ่งจะมานึกถามเอาตอนนี้เหรอ? ครอบครัวลุงของนายมาที่บ้านแน่ะ ตอนนี้ป้าเจินกับลุงเหลียงกำลังรับแขกอยู่ชั้นบน เหมือนลุงกับป้าสะใภ้จะพูดเรื่องแต่งงานของเหวินเหวิน เหวินเหวินแอบฟังอยู่ก็เลยโกรธวิ่งลงมาข้างล่าง ลุงเหลียงออกมาเทน้ำเห็นเหวินเหวินอารมณ์ไม่ดี ก็เลยให้เธอไปหยิบเงินในลิ้นชักไปซื้อขนมกินแก้เซ็ง แล้วก็รอให้นายกลับมาช่วยออกหน้าให้ ผลคือพอนายกลับมา ก็ดันอ้าปากด่าชุดใหญ่ใส่น้องสาวตัวเองซะงั้น"

"ลุงฉันเหรอ? จ้าวโฮ่วจีน่ะเหรอ?" ซ่งเทียนเย่าฟังที่โหลวเฟิ่งอวิ๋นพูดจบก็ชะงักไป: "ไอ้เวรนั่นยังไม่ตายอีกเหรอ? ว้าว ตอนบ้านเราลำบาก ไอ้เวรนั่นไม่เคยมาเหยียบเลยนะ พอเห็นบ้านเราพอมีเงินเข้าหน่อย ก็รีบสูดกลิ่นตามมาเชียว จมูกดีจริงๆ ไม่ไปเกิดเป็นหมาก็เสียดายแย่ ทำไมพี่ไม่รีบบอกฉันแต่แรกล่ะ"

"ฉันยังไม่ทันได้อ้าปาก ก็ถูกนายถลึงตาใส่จนพูดไม่ออกแล้วไงล่ะ" โหลวเฟิ่งอวิ๋นพยักพเยิดหน้าไปทางห้องเก็บของ ลดเสียงลงบอกซ่งเทียนเย่า: "ไปง้อเหวินเหวินหน่อยสิ เธอตั้งตารอให้นายกลับมาช่วยออกหน้าให้เลยนะ ป้าเจินเหมือนจะเริ่มเอนเอียงไปตามคำพูดของครอบครัวลุงนายแล้วด้วย"

"ม้าต้องเอนเอียงอยู่แล้วสิ ก็จ้าวโฮ่วจีเป็นพี่ชายแท้ๆ ของม้านี่นา ไม่ได้การล่ะ ฉันยอมให้เหวินเหวินแต่งงานเข้าบ้านไอ้สวะนั่นไม่ได้เด็ดขาด ขืนทำงั้นก็เท่ากับผลักเหวินเหวินตกนรกทั้งเป็นเลยนะ" ซ่งเทียนเย่าเข้าใจสถานการณ์ทันที เขาจงใจเพิ่มเสียงให้ดังขึ้น หันไปตะโกนบอกทางห้องเก็บของ