บทที่ 224 ออกจากบ้าน

สำหรับเรื่องที่แม่ของเขาลำเอียงเข้าข้างจ้าวโฮ่วจีนั้น ซ่งเทียนเย่าหมดความอดทนแล้วจริงๆ เขาเข้าใจดีว่าผู้หญิงหัวโบราณต่อให้แต่งงานมีครอบครัวแล้ว ก็ยังพยายามรักษาสายสัมพันธ์กับครอบครัวฝั่งตัวเองไว้อย่างระมัดระวัง เพื่อป้องกันว่าวันหนึ่งหากต้องหย่าร้างกับสามี จะได้ไม่ถึงกับสิ้นไร้ไม้ตอก โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่แตกหักกับปู่ซ่งเฉิงชีจ้าวเหม่ยเจินก็คงจะหวาดผวาอยู่ตลอดเวลาว่าวันดีคืนดีซ่งชุนเหลียงอาจจะลุกขึ้นมาแสดงความเป็นชายด้วยการไล่เธอออกจากบ้านไปตกระกำลำบากข้างถนน

แต่ปัญหาคือ จ้าวโฮ่วจีไม่ได้เป็นคนประเภทที่รู้จักรักษาน้ำใจหรือตอบแทนความดีเหมือนที่จ้าวเหม่ยเจินคิดไว้เลย หมอนั่นมันมีนิสัยแบบพวกเห็นแก่ตัวสุดๆ เวลามีเรื่องเดือดร้อนก็ปล่อยให้แกรับไปเต็มๆ แต่พอมีเรื่องดีๆ มันจะรีบโผล่หัวมากอบโกยเป็นคนแรกเสมอ

พอเขาส่งเสียงเรียก ฟู่ซวี่เหนียง, ซูเอี่ยนและซืออินเด็กสาวทั้งสามคนก็จับมือกันเดินเข้ามา พวกเธอแทบไม่กล้าหายใจแรงในห้องนั่งเล่นที่เต็มไปด้วยผู้คน ได้แต่ยืนหลบอยู่ตรงมุมประตู ก้มหน้าเล็กน้อย แต่สายตาทั้งหกคู่กลับจับจ้องไปที่ซ่งเทียนเย่า

"เพิ่งซื้อมาสามคน กะว่าจะเลี้ยงไว้เป็นเมียน้อย ที่จะแนะนำให้ผมเนี่ย สวยสู้สามคนนี้ได้ไหม?" ซ่งเทียนเย่าขี้เกียจแม้แต่จะเรียกจ้าวโฮ่วจีว่าลุง เขาหันไปถามจ้าวเหม่ยเจินตรงๆ

เด็กสาวทั้งสามถึงจะยังโตไม่เต็มวัยและแต่งตัวซอมซ่อไปบ้าง แต่ก็ฉายแววสวยมาแต่ไกล ก็แน่ล่ะ สิบแปดมงกุฎตัวเอ้อย่างหนิงจื่อคุน คัดมาอย่างดีเพื่อใช้เป็นเหยื่อล่อเงินโดยเฉพาะ ความอ่อนหวานและมารยาหญิงที่ถูกฝึกมาจากการร้องเพลงขายเสียง ต่อให้แค่ยืนนิ่งๆ ก็ยังแผ่ซ่านเสน่ห์ออกมาได้อย่างไม่ตั้งใจ คนในห้องนั่งเล่นพอเห็นเด็กสาวสวยๆ เดินเข้ามาติดๆ กันถึงสามคน แถมสองในนั้นยังเป็นฝาแฝดกันอีก ก็พากันอึ้งไปเลย แม้แต่จ้าวเหม่ยเจินก็ยังตกตะลึง ส่วนจ้าวจื้อเซิงลูกชายของจ้าวโฮ่วจีที่อายุมากกว่าซ่งเทียนเย่าหนึ่งปี ยิ่งตาค้างจ้องฟู่ซวี่เหนียงตาไม่กระพริบ น้ำลายแทบจะหก