บทที่ 225 จุดเริ่มต้น

โหลวเฟิ่งอวิ๋นมองซ่งเทียนเย่าด้วยสายตาแปลกๆ นึกในใจว่าหมอนี่พอได้เป็นเจ้าของโรงงานแล้วก็กะจะใช้ชีวิตเสเพล สนุกสนานกับผู้หญิงไปวันๆ เลยหรือไง? แต่ความจริงแล้ว ซ่งเทียนเย่าแค่กำลังคิดว่า ถ้าต่อไปขยายกิจการแล้วต้องรับคนงานชายเพิ่ม การให้มีคนงานหญิงที่ยังโสดมาเข้ากะดึกด้วย อาจจะช่วยเป็นแรงกระตุ้นให้พวกผู้ชายกระตือรือร้นและไม่สัปหงกในเวลาทำงานก็เป็นได้

งานก่อสร้างขั้นพื้นฐานของโรงงานเสร็จไปอย่างรวดเร็ว มีการใช้แผ่นไม้และสังกะสีสร้างเป็นห้องพักคนงานเรียงกันอย่างเป็นระเบียบอยู่ในลานโรงงาน เอาไว้สำหรับคนงานที่อพยพมาฮ่องกงแล้วไม่มีญาติพี่น้องให้พึ่งพิง จะได้มีที่พักอาศัย นอกจากนี้ยังสร้างโรงครัวขนาดใหญ่ไว้สำหรับทำอาหารเลี้ยงคนงานทั้งสามมื้ออีกด้วย

ส่วนเรื่องปรับหน้าดิน ทาสีผนังใหม่ เดินน้ำเดินไฟ ไปทำเรื่องขอติดตั้งโทรศัพท์ที่การสื่อสาร และงานจิปาถะอื่นๆ โหลวเฟิ่งอวิ๋นเป็นคนรับหน้าที่คุมงานทั้งหมด ในขณะที่ซ่งเทียนเย่าก็เริ่มติดต่อสำนักงานทนายความ เพื่อจัดการเรื่องเอกสารและขั้นตอนการจดทะเบียนตั้งโรงงานและบริษัท

โรงงานนี้ถูกซ่งเทียนเย่าตั้งชื่อด้วยความกวนโอ๊ยว่า 'โรงงานวิกผมจิ่วกวง' ซึ่งมีความหมายแฝงว่า 'หัวล้านนานๆ (จิ่ว) ก็ต้องใช้วิกผม (กวง)' และที่โรงงานจะไม่มีแผนกฝ่ายขาย แต่ซ่งเทียนเย่าได้ตั้งบริษัทตัวแทนจำหน่ายวิกผมระดับหนึ่งขึ้นมาบังหน้าอีกแห่ง ชื่อว่า 'บริษัทการค้าเสี่ยนหรง'

ทางด้านจอร์จ ซัมเมอร์สที่กลับไปกว้านซื้อผมล็อตแรกที่อินเดียก็ยังไม่กลับมา แต่ผมส่วนหนึ่งที่เหลยอิงตงรับซื้อมาได้ถูกส่งมาที่โรงงานของซ่งเทียนเย่าก่อนแล้ว และในวันที่สี่หลังจากผมล็อตนี้มาถึง เครื่องจักรที่ซ่งเทียนเย่าเฝ้ารอคอยราวกับภรรยารอสามีก็มาถึงในที่สุด