บทที่ 226 ออกจากบ้าน

หลังจากทั้งสองคนกลับมาที่ออฟฟิศของซ่งเทียนเย่า และฟู่ซวี่เหนียงช่วยรินชาให้เสร็จแล้วก็เดินออกไป เจียงหย่งเอินก็กวาดสายตามองไปรอบๆ ออฟฟิศ ก่อนจะหันไปมองซ่งเทียนเย่าที่กำลังนั่งหาวหวอดๆ อยู่ที่โต๊ะทำงาน เธอยิ้มแล้วพูดว่า: "ต่อให้เหนื่อยแค่ไหน ก็ยังเปลี่ยนนิสัยชอบผู้หญิงสวยๆ ไม่ได้สินะ? แค่คนชงชายังต้องสวยขนาดนี้เลยเหรอ?"

"พูดธุระของคุณมาเถอะน่า เดี๋ยวผมต้องไปคุมพวกคนงานในโรงงานต่อ เพิ่งจะสอนงานเสร็จ ยังทำอะไรเงอะๆ งะๆ กันอยู่เลย" ซ่งเทียนเย่าหยิบซองบุหรี่ที่ยับยู่ยี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อเอี๊ยม ดึงบุหรี่ออกมาคาบไว้ที่ปากแล้วจุดไฟ พลางถามเจียงหย่งเอิน

เจียงหย่งเอินรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย เธอเล่าเรื่องการบริจาคยาฟรีรอบที่สองให้อ็อกซ์แฟม ให้เขาฟัง ตามหลักการแล้ว ตอนนี้ซ่งเทียนเย่าแค่มีชื่อเป็นที่ปรึกษาในบริษัทกว้านย่าเท่านั้น ไม่ควรจะมารบกวนเขาเรื่องจุกจิกพวกนี้อีก แต่เรื่องแบบนี้ ฉู่เสี้ยวจง ก็ไม่สะดวกจะเข้ามาแทรกแซง ส่วนฉู่ซูเหิงผู้จัดการของลี่คังก็ไม่มีประสบการณ์ ไม่รู้จะจัดการยังไง และฉู่เสี้ยวซิ่นที่เป็นเจ้านายตัวจริงก็ขี้เกียจสนใจ แถมยังไล่ให้เธอมาถามซ่งเทียนเย่าอีก ทำเอาเธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเลขาที่ทำอะไรไม่เป็นเลยสักอย่าง

"แยกกันจัดการดีกว่า เรื่องบริจาคยาให้อ็อกซ์แฟมก็ให้ใช้ชื่อบริษัทลี่คังเหมือนเดิม ยังไงซะคุณฉู่ก็เป็นเจ้าของลี่คัง บริษัทกว้านย่ามันเป็นแค่บริษัทเบื้องหลัง ไม่ควรออกหน้า การทำบัญชีทั้งเข้าและออกร่วมกันมันจะทำให้เรื่องยุ่งยาก แยกกันจัดการน่ะดีที่สุดแล้ว เรื่องแบบนี้อย่าไปกลัวความวุ่นวายเลย" ซ่งเทียนเย่าฟังเจียงหย่งเอินพูดจบ ก็ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ: "ทำแบบนี้แหละ วันหน้าถ้าเกิดเรื่องอะไรที่ต้องตัดหางปล่อยวัด ก็จะได้ตัดความสัมพันธ์ระหว่างกว้านย่ากับลี่คังได้ทันที การสละกว้านย่าทิ้งจะทำได้ง่ายกว่า และจะเป็นผลดีต่อลี่คังในการขยับขยายหรือเอาตัวรอด นี่ก็เป็นเหตุผลที่ตอนแรกผมแนะนำให้คุณฉู่เปิดบริษัทตัวแทนจำหน่ายระดับสองไว้หลายๆ บริษัทยังไงล่ะ"

ซ่งเทียนเย่าพูดถึงเรื่อง 'ตัดหางปล่อยวัด' หรือ 'สละกว้านย่าทิ้ง' ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยราวกับเป็นคนนอก ทั้งที่ตัวเขาเองยังคงมีชื่อเป็นเจ้าของบริษัทกว้านย่าอยู่ หากกว้านย่าถูกสละทิ้ง เขาก็ต้องกลายเป็นแพะรับบาป