บทที่ 227 มาฮ่องกง

ณ สนามบินไขตั๊กฮ่องกง ถังจิ่งหยวนยืนอยู่ด้านนอกสนามบิน โดยมีคนขับรถยืนอยู่ข้างๆ ชูป้ายรับผู้โดยสารที่เขียนชื่อ ถังป๋อฉีไว้เด่นหรา

เมื่อเทียบกับเพื่อนฝูงจอมเสเพลที่ยังคงใช้ชีวิตมัวเมาไปวันๆ ถังจิ่งหยวนในวัยยี่สิบสี่ปีถือว่ากลับตัวกลับใจได้แล้ว ตอนแรกเขาก็คิดว่าตัวเองกับเพื่อนสนิทอย่างฉู่เสี้ยวซิ่นคงไม่มีอะไรต่างกัน แต่จู่ๆ ฉู่เสี้ยวซิ่นก็กลายเป็นนักการกุศล กลายเป็นผู้พิพากษาสันติสมทบ เลิกเที่ยวเตร่สำมะเลเทเมาเหมือนแต่ก่อน ช่องว่างระหว่างพวกเขาสองคนถูกถ่างออกอย่างกะทันหัน ราวกับน้ำเย็นเฉียบที่สาดมารดหัวให้เขาตื่นจากภวังค์ เขาไม่มีคนเก่งๆ อย่างซ่งเทียนเย่าลูกน้องคนสนิทของฉู่เสี้ยวซิ่นมาคอยวางแผนให้ เขาต่างจากฉู่เสี้ยวซิ่นตรงที่ ฉู่เสี้ยวซิ่นแค่กินๆ เที่ยวๆ เล่นผู้หญิงไปวันๆ ก็ก้าวขึ้นเป็นคนชั้นสูงได้ นั่นก็เพราะฉู่เสี้ยวซิ่นมีซ่งเทียนเย่าคอยวิ่งเต้นอยู่เบื้องหลัง แต่เขาถังจิ่งหยวน อย่าว่าแต่เลขาเลย แม้แต่บริษัทลี่คัง ที่เคยรอวันเจ๊งแบบของฉู่เสี้ยวซิ่น เขาก็ยังไม่มีสักแห่ง เงินกินเงินเที่ยวก็ยังต้องแบมือขอพ่อ ธุรกิจของครอบครัวก็ถูกถังจิ่งกง พี่ชายคนโตคุมไว้แน่น เขาไม่มีโอกาสได้เข้าไปสอดแทรกเลยสักนิด

การที่ฉู่เสี้ยวซิ่นได้ดิบได้ดีในชั่วข้ามคืน ส่งผลกระทบต่อเขาอย่างรุนแรง รุนแรงเสียจนทำให้เขาตื่นจากชีวิตที่เหลวแหลก เขาเป็นฝ่ายเริ่มเอ่ยปากขอเปิดร้านขายยาเล็กๆ เพื่อขอเกาะกระแสฉู่เสี้ยวซิ่นหากินไปก่อน และเมื่อฉู่เสี้ยวซิ่นถามเขาว่ามีญาติหรือเพื่อนที่ซานฟรานซิสโกพอจะช่วยรับรองซ่งเทียนเย่าได้บ้างไหม เขาก็ตระหนักได้ว่านี่อาจจะเป็นโอกาสทอง

เขาสารภาพกับถังเหวินเป้าผู้เป็นพ่อตรงๆ ว่า เขาไม่อยากเป็นแค่ลูกคุณหนูเสเพลอีกต่อไปแล้ว และไม่ได้คิดจะไปแย่งส่วนแบ่งในธุรกิจแปรรูปงาที่พี่ชายคนโตดูแลอยู่ แต่เขาอยากจะเลียนแบบฉู่เสี้ยวซิ่น สร้างเนื้อสร้างตัวด้วยตัวเอง และหวังว่าพ่อจะสนับสนุนเขา

เมื่อลูกชายจอมเสเพลจู่ๆ ก็กลับตัวกลับใจ ถังเหวินเป้า พ่อค้าชาวแต้จิ๋วย่อมต้องดีใจเป็นธรรมดา และหลังจากได้ฟังที่ถังจิ่งหยวนบอกว่า อยากจะรอดูว่าซ่งเทียนเย่าไปดูงานธุรกิจอะไรที่อเมริกา แล้วจะทำตามบ้าง อย่างน้อยมีลุงอยู่ที่อเมริกา ก็น่าจะได้เปรียบกว่าซ่งเทียนเย่า ถังเหวินเป้าก็รู้สึกว่าลูกชายไม่ได้แค่เพ้อเจ้อ แต่ตั้งใจจริง