บทที่ 233 แดงดั่งไฟ ดำดั่งราตรี

เข้าสู่ช่วงปลายเดือนธันวาคม แม้ฮ่องกงจะไม่มีหิมะตกโปรยปรายให้เห็นในฤดูหนาว แต่เช้าวันนี้กลับมีสายฝนโปรยปรายลงมาบางเบา ทำให้เมืองนี้เพิ่มความหนาวเย็นขึ้นมาอีกเล็กน้อย

บริเวณด้านนอกสนามบินไขตั๊กฮ่องกง ซ่งเทียนเย่าสวมเสื้อโค้ทตัวยาวสีดำ ยืนพิงหน้ารถ คาบบุหรี่พลางทอดสายตามองท้องฟ้าที่ดูอึมครึมเบื้องหน้า

เสื้อโค้ทตัวนี้เป็นเสื้อสำหรับใส่กลางแจ้งที่เมิ่งหว่านชิงเป็นคนมาวัดตัวให้เขาถึงโรงงานเมื่อตอนที่อากาศเริ่มเย็นลง ก่อนจะกลับไปสั่งตัดให้ ว่ากันว่าใช้ผ้าชนิดเดียวกับเสื้อกันฝนแบรนด์หรูราคาแพงที่ขายตามห้างสรรพสินค้าเลยทีเดียว

เพราะรู้ว่าเช้าวันนี้เขาต้องมารับแองจี้ เพอร์ริสที่สนามบิน และอาจจะต้องยืนรออยู่ข้างนอกพักใหญ่ โหลวเฟิ่งอวิ๋นกลัวว่าเขาจะเปียกฝน จึงตั้งใจหยิบเสื้อโค้ทตัวนี้ออกมาและกำชับให้เขาใส่มาด้วย

เวลาเก้าโมงเช้า เครื่องบินลำหนึ่งปรากฏขึ้นลิบๆ จากสุดขอบฟ้า ค่อยๆ ลดระดับลงสู่สนามบิน ผู้คนที่มารอรับต่างพากันกรูเข้าไปในโถงผู้โดยสารขาเข้าเพื่อรอรับคนของตัวเอง ซ่งเทียนเย่าดีดก้นบุหรี่ที่สูบไปกว่าครึ่งทิ้ง ปัดเถ้าบุหรี่ที่ร่วงหล่นบนเสื้อโค้ทสองสามที แล้วเดินตามหลังฝูงชนเข้าไปในโถงผู้โดยสารขาเข้า