บทที่ 245 เสียงปืน

ซ่งเทียนเย่ารู้ดีว่าคุณเหอที่เหลยอิงตง, เหอหงเซิงหรือแม้แต่หวงลิ่วพูดถึงนั้น คือเหอเสียนประธานหอการค้าจีนมาเก๊า ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ทั้งจีน อังกฤษ โปรตุเกส และญี่ปุ่น ล้วนต้องไว้หน้าเขาทั้งนั้น ผู้ว่าการมาเก๊าสามสมัยติดต่อกันล้วนเป็นแขกวีไอพีของเขา สิทธิผูกขาดการค้าทองคำในมาเก๊าก็อยู่ในมือบริษัทของเขา โรงแรมใหญ่ที่สุดสามแห่งในมาเก๊าก็เป็นของเขา เรียกได้ว่าธุรกิจที่ทำกำไรได้ในมาเก๊าล้วนมีหุ้นส่วนของเขารวมอยู่ด้วย เขาคือราชาไร้มงกุฎแห่งมาเก๊าอย่างแท้จริง

แม้แต่เหอหงเซิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าซ่งเทียนเย่าตอนนี้ ถึงในชาติก่อนจะมีทรัพย์สินมหาศาลหลักแสนล้านและถูกขนานนามว่าเป็นราชาคาสิโนมาเก๊า แถมยังแซ่เหอเหมือนกัน แต่สถานะกลับเทียบกับเหอเสียนแห่งมาเก๊าไม่ติดเลย ลูกชายของเหอเสียนคือผู้บริหารสูงสุดคนแรกของมาเก๊า ซึ่งเป็นการตอกย้ำฉายาตระกูลเหอแห่งมาเก๊าอย่างแท้จริง ส่วนเหอหงเซิงตลอดชีวิตของเขาถูกเรียกเพียงว่า ราชาคาสิโนมาเก๊า 'ราชามาเก๊า' กับ 'ราชาคาสิโนมาเก๊า' ต่างกันแค่คำเดียว แต่สถานะกลับต่างกันราวฟ้ากับเหว

"ฝากขอบคุณคุณเหอด้วยนะครับที่อุตส่าห์เป็นห่วง ไว้เรื่องนี้ซาลงเมื่อไหร่ ผมจะไปขอบคุณคุณเหอด้วยตัวเองที่มาเก๊าแน่นอน อ้อ แล้วก็เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ ไม่รบกวนคุณเหอกับคุณหวงหรอกครับ ผมจัดการเรียบร้อยแล้วล่ะ เรื่องของตัวเองก็ต้องทำเองสิครับ" ซ่งเทียนเย่าพูดกับหวงลิ่ว ชายหนุ่มรูปร่างกำยำและดูน่าเกรงขามตรงหน้า

แต่ไม่รู้ทำไม ซ่งเทียนเย่ากลับรู้สึกว่าหวงลิ่วที่ยืนทำหน้าขรึมและจริงจังอยู่ตรงหน้านี้ ดูจะมีความตื่นเต้นและกระตือรือร้นแฝงอยู่ลึกๆ

ในเมื่อซ่งเทียนเย่าไม่ต้องให้เขาช่วยฆ่าคน หวงลิ่วก็ไม่พูดอะไรมาก หันหลังเดินหลบไปด้านข้าง เพื่อรอนำทางนักข่าวสามคนไปสืบหาข้อมูลทำข่าวที่สถานสงเคราะห์